Άλλο ένα podcast 2.0 - Θωμάς Ζάμπρας

Καλησπέρα σε όλους. Στο νέο podcast είμαι άρρωστος και πριν αρχίσετε να με ρωτάτε πράγματα, θα έλεγα να ακούσετε το πρώτο μέρος του podcast. Κατά τα άλλα, μάθετε πώς βρέθηκα να προλογίζω μια ταινία σε ένα event, χωρίς να το ξέρω, ακούστε τα δεινά της πληρωμής σου αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας, δείτε random σκέψεις για την απώλεια Μαζωνάκη και μάθετε πώς η ανάπτυξη του AI επηρεάζει εσένα και το gaming σου. Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ

Καλή σεζόν, με αισιοδοξία να έχουμε, παιδιά. Εμείς εδώ συνεχίζουμε δυναμικά με εξήγηση γιατί έγινα κορόνα η αγριόγατα στο τελευταίο podcast, απάντηση στο αν τελικά είναι Αθηναίος ή όχι, νεύρα για ανθρώπους που φτιάχνουμε άρθρα-λίστες, συγκίνηση για το γήπεδο που πήγα με τον πατέρα, συμβουλές για το τι να φάτε σε καντίνες και, φυσικά, περιγραφή των Ολυμπιακών Αγώνων Ρομπότ στην Κίνα. Μόνο αν είσαι ανόητος θα χάσεις αυτό το podcast. Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλώς σας βρήκα όλους! Καλό χειμώνα και καλή επιστροφή, αν και εύχομαι κάποιοι από εσάς να μην έχετε γυρίσει ακόμα. Τώρα πάμε στα δικά μας. Άλλο Ένα Podcast με: Τι έκανα φέτος το καλοκαίρι σκέφτομαι και γράφω, καλοκαιρινούς γάμους, την πόρωση των γονιών μας με φυσικά γιατρικά και αντιβιώσεις, την αληθινή ιστορία της πτώσης του Εωσφόρου, μια έκπτωση που προτείνω για συναυλίες, γιατί η ολοκλήρωση της τηλεδιοίκησης στα τρένα δεν είναι και για πανηγύρι και teaser για το podcast που ακολουθεί, με αφιέρωμα στους Ολυμπιακούς με ρομπότ! Ε, τι άλλο θέλετε; Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Ο Διονύσης Ατζαράκης είναι ο σημερινός καλεσμένος του vidcast «Άλλη μια συνέντευξη» με τον Θωμά Ζάμπρα. Μαζί κάνουν μια συζήτηση γεμάτη χιούμορ, αυτοσαρκασμό αλλά και αρκετή ειλικρίνεια για την κωμωδία και την τηλεοπτική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Ακούσατε, ακούσατε: Νέο πόντκαστ με τα κλασικά ψυχολογικά και κοινωνικά κακώς κείμενα. Πώς το κλείσιμο ενός πάρκινγκ με έφερε αντιμέτωπο με τον φόβο μου για οριστικά τέλη, πώς το AI μού χάλασε τις καλοκαιρινές συναυλίες, γιατί δεν μπορώ να αποφύγω σέξι AI δράκους και άλλοι δύο λόγοι που δημοσιογράφοι ντροπιάστηκαν. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα από την καυτή Αθήνα. Είμαστε εδώ με νεύρα για τα όρια ταχύτητας στην εθνική, τα νέα απαράδεκτα φαινόμενα φωτιάς, τις μούφα ΑΙ κλήσεις και τον χειρότερο εχθρό μας, τον εαυτό μας. Αμέ, τι; Παίζουμε; Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Αν δεν έχετε χάσει ακόμα τις αισθήσεις σας από τη ζέστη, ακούστε στο σημερινό πόντκαστ: γιατί ήμουν οk και με Ισπανία και με Αργεντινή, γιατί νευριάζουμε που ο Μέσι δεν είναι αντιεξουσιαστής, για την προδοσία των γονιών μου, γιατί για τη γενιά μας το soundbar είναι το σπίτι μας, γιατί πρέπει να φορολογήσουμε τα tips και αν έγινε σοβαρή μελέτη για τις εργασίες του μετρό (spoiler alert: όχι). Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Άλλο ένα πόντκαστ, στο οποίο θα αναλύσουμε με οργισμένηγκρίνια αν ξέρετε ότι το πόντκαστ μου είναι βίντεο ή όχι, γιατί οι τουρίστες είναι τόσο ανέμελοι, τι παίζει με τις διαφημίσεις στα sites, ποιοι boomers φτιάχνουν σταυρόλεξα, πόσο μισώ τα παιδάκια που λατρεύουν τα μπρόκολα και τη σκληρή επικαιρότητα των δολοφονιών από αστυνομικούς και των εξελίξεων στην υπόθεση Μαρφίν. Μπορείτενα το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα παιδιά. Ας πούμε δυο πράγματα, να τα βγάλουμε από τη μέση. Ναι, φοράω ένα πουκάμισο με λεμόνια. Ναι, ο γιακας μου είναι διπλωμένος επειδή δεν τον πήρα είδηση και έμεινε έτσι όλο το γύρισμα. Όμως θα πούμε και για γάμους φίλων, για τις ομοιότητες του πατέρα μου με τον Κολόμβο, για υβριδικές επιθέσεις AI σε ανυπεράσπιστους πολιτικούς, γιατί ο Μέσι είναι ο μπαμπάς σας και άλλα τέτοια. Μπορείτε να το δείτε σε video εδώ και εδώ.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Άλλη μια συνέντευξη», ο Θωμάς Ζάμπρας φιλοξενεί τον ηθοποιό, σκηνοθέτη και θεατρικό συγγραφέα. Οι δυο τους μιλούν για τις «πόρτες» που έφαγαν στο ξεκίνημά τους, τη σκληρή αυτοκριτική, την τελειομανία και το πώς είναι να δημιουργείς αντλώντας από την περιοχή του προσωπικού σου πόνου. Ο Γιωργής Τσουρής είναι ο σημερινός καλεσμένος του vidcast «Άλλη μια συνέντευξη» με τον Θωμά Ζάμπρα και η συζήτησή τους ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, στις αλήθειες για το θέατρο και στις πιο βαθιές, προσωπικές εξομολογήσεις. Οι δυο τους αναλύουν τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το stand-up comedy από το κλασικό θέατρο και συζητούνγια το «σκληρό σπορ» της έκθεσης στη σκηνή, για την επικοινωνία του ηθοποιού με το κοινό αλλά και για τον τρόμο που δοκιμάζει όποιος καλλιτέχνης επιθυμεί ναπαραμείνει το έργο του «φρέσκο». Ο Τσουρής μιλά ανοιχτά για τη δυσκαμψία του ελληνικού καλλιτεχνικού κατεστημένου απέναντι στην αλλαγή, τη σημασία της αυστηρής αυτοκριτικής μετά από μια αποτυχία αλλά και για τη μάχη που δίνουν οι δημιουργοί με τους παραγωγούς για το αυτονόητο δικαίωμα της αμειβόμενης πρόβας. Εξηγεί, επίσης, γιατί η ελληνική οικογένεια αποτελεί τον απόλυτο πυρήνα των έργων της σύγχρονης δραματουργίας και αποκαλύπτει το παρασκήνιο της μεταφοράς της τεράστιας θεατρικής του επιτυχίας, «170τετραγωνικά», στη μεγάλη οθόνη. Η κουβέντα αναφέρεται και στην πικρή αφετηρία της πιο δημιουργικής περιόδου του: την ανάγκη μιας παρέας 25άρηδων να κάνουν κάτι δικό τους και τον πρόωρο χαμό του φίλου και συνδημιουργού του, του καλλιτέχνη Βαγγέλη Ρωμνιού, το 2018. Ο Γιωργής Τσουρής περιγράφει πώς αυτή η απώλεια τροφοδότησε τελικά τη δουλειά του και εξηγείγιατί, για να γράψει ένα νέο έργο, έπρεπε πρώτα να σκάψει στην προσωπική του «περιοχή του πόνου».

Είχατε πάντα απορία τι βλέπει η οικογένεια που μου κλέβει το YouTube; Τι παίζει με τις προνομιούχες ενοχές μου; Πώς έσπασε το κινητό μου; Γιατί πέρασα ένα μίνι meltdown; Τι τραβάω με θέματα της εικόνας μου; Τι τράβηξα με τα περιστέρια-γείτονές μου; Ε, τότε είσαι στο σωστό ποντκαστ. Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλά, ε; Σήμερα έχω πράγμα που σαλεύει. Ζηλεύω όποιον θα ακούσει το πόντκαστ πρώτη φορά. Λέμε για τα υποθετικά δελτία καιρού, για το πού μπορεί να φτάσει το φαινόμενο Ελ Νίνιο, για το πού μπορείς να παρκάρεις στην Αθήνα, για τις ψεύτικες παιδικές αναμνήσεις μου, για το πώς, για άλλη μια φορά,πρόδωσα το φύλο μου, για την κουλτούρα συζήτησης το 2026 και για το πώς, πάλι, τα ρομπότ μάς άνοιξαν τον πόλεμο. Εσείς, τι άλλα; Μπορείτε δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα σε όλους, εκτός από σένα, Λάκη. Ξέρεις τι έκανες. Στο σημερινό πόντκαστ μιλάμε για τον πρόσφατο σεισμό και γενικά τους σεισμούς στην Ελλάδα, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, γιατί ο ήλιος δεν είναι να παίζεις και τα ψημένα, well done χέρια μου το αποδεικνύουν, πόσο ζούμε όλοι σε μια προστατευτική φούσκα από ανθρώπους με κοινή ηθική και χάνουμε την αληθινή σαπίλα εκεί έξω, τα γνωστά θλιβερά και εξοργιστικά με τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα, αλλά και έναν νέο τρόπο που μου έμαθε ο Τραμπ για να κάνω διάλογο με κάποιον. Όλα αυτά σε αυτό το πόντκαστ, με προσφορά 2+1 δώρο, για τους πρώτους 4 που θα το ακούσουν. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Ζέστη δεν έβαλε; Άναψε το air condition και βάλε να ακούσεις πόντκαστ στο οποίο μιλάωγια το μεγάλο πρόβλημα με τον κόσμο στις κινηματογραφικές αίθουσες και τη φασαρία, για την πιο not impressed γατα ever, για το αν η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα έχει ενσωματωθεί ή απειλεί τη θρησκεία του κόσμου, γιατί θέλω να φτιάξω τη δική μου αλάνικη αργκό και να μην να ξανακούσω «bro» και «ξα». Τέλος πάντων,υπόσχομαι ότι θα βγάλει περισσότερο νόημα οταν τοακούσεις. Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

«Το σεξ παραμένει το πιο παρεξηγημένο θέμα για μια γυναίκα κωμικό» Στο πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς «Άλλη μια συνέντευξη» ο Θωμάς Ζάμπρας συναντά την Κατερίνα Βρανά σε μια απολαυστική κουβέντα για το ελληνικό stand-up, την αναπηρία, τον σεξισμό, την επιβίωση και τη στιγμή που αποφάσισε πως ό,τι κι αν συμβεί, θα επιστρέψει στη σκηνή. Η Κατερίνα Βρανά είναι η πρώτη καλεσμένη στο νέο vidcast «Άλλη μια συνέντευξη» με τον Θωμά Ζάμπρα και η συζήτηση που ακολουθεί κινείται από το απόλυτο χάος μέχρι τις πιο αστείες και τρυφερές στιγμές της ελληνικής stand-up σκηνής. Οι δυο τους θυμούνται τα πρώτα open mics, το Θέατρο 104, τα χρόνια που το stand-up θεωρούνταν κάτι «του ίντερνετ» και όχι κανονικό θέαμα, αλλά και το πώς μια μικρή παρέα κωμικών κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να δημιουργήσει μια ολόκληρη σκηνή που σήμερα γεμίζει θέατρα και αρένες. Η Βρανά μιλά ανοιχτά για τον σεξισμό απέναντι στις γυναίκες κωμικούς, για το πώς αντιμετωπίστηκε όταν έκανε παράσταση γύρω από το σεξ αλλά και για τη βαθιά έλλειψη σεξουαλικής παιδείας στην ελληνική κοινωνία. Η κουβέντα γίνεται προσωπική όταν περιγράφει για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά την περιπέτεια υγείας της, το σηπτικό σοκ που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή, τις επεμβάσεις, την αποκατάσταση και την επιστροφή της στη σκηνή. Μιλά επίσης για την αναπηρία, το θέμα της προσβασιμότητας στην Ελλάδα, την αμηχανία του κόσμου απέναντι στα άτομα με αναπηρία και το πώς το χιούμορ έγινε τρόπος επιβίωσης.

Για περάστε στο φτωχικό μας πόντκαστ. Εδώ τα λέμε για το πρόσφατο ταξίδι μου στο Ελσίνκι, γιατί νομίζαμε ότι κάποιος πέθανε στο αεροπλάνο, πώς οι Φινλανδοί μάς έπιασαν στον ύπνο και μας πήραν την εθνική μας πρωτιά, καταδικάζουμε την απαίσια αντιμετώπιση των αιχμαλώτων του Ισραήλ και αναρωτιόμαστε πού οδηγείται η Google (spoiler alert: σε AI). Καλη εβδομάδα να έχουμε. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Στο νέο επεισόδιο του Άλλο ένα podcast 3.0, ο Θωμάς Ζάμπρας ξεκινά από τη Eurovision και φτάνει μέχρι το μποϊκοτάζ, την πολιτική ευθύνη, την κουλτούρα της απόλυτης άποψης, την πίεση που φορτώνουμε στα παιδιά για τις Πανελλήνιες και τη συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία. Σεαυτό το επεισόδιο του Άλλο ένα podcast 3.0, ο Θωμάς Ζάμπρας πιάνει το νήμα από τη φετινή Eurovision και ανοίγει μια μεγαλύτερη κουβέντα: πού τελειώνει η ψυχαγωγία και πού αρχίζει η πολιτική; Είναι πράξη στήριξης να παρακολουθείς έναν διαγωνισμό όταν γύρω του υπάρχουν γεωπολιτικές εντάσεις, μποϊκοτάζ και δημόσιες συγκρούσεις; Και τελικά, έχουμε χάσει τη δυνατότητα να έχουμε «μέτριες» απόψεις χωρίς να χρειάζεται να διαλέξουμε στρατόπεδο; Από τη συζήτηση για την κουλτούρα της ακύρωσης και την ατομική ευθύνη, το επεισόδιο περνά σε κάτι πολύ πιο βαρύ: την πίεση που βιώνουν οι έφηβοι, τις Πανελλήνιες που συχνά παρουσιάζονται σαν σημείο χωρίς επιστροφή και το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει ακόμα την ψυχική υγεία μέσα από στερεότυπα και παρωχημένες αντιλήψεις. Και επειδή είναι Άλλο ένα podcast, η ένταση δίνει τη θέση της σε πιο καθημερινές – και παράξενες – σκέψεις: υπάρχουν φαντάσματα στο διπλανό δωμάτιο ή απλώς το μυαλό μας γράφει δικά του σενάρια; Και, τελικά, υπάρχει όντως τέλος στο Maestro ή απλώς αποχαιρετάμε κάθε χρόνο τους Παξούς μέχρι την επόμενη σεζόν;

Ξεκινάω το σημερινό podcast με μια παραδοχή: δεν ξέρω να ξυρίζω/περιποιούμαι το μούσι μου. ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ. Κατά τα άλλα, μάθετε τι λένε για μένα οι ναυτικοί που κάναμε μαζί στην καινούρια στήλη που εγκαινιάζω, ακούστε πώς πέρασα στους Metallica και τι σκατά γίνεται με τον χανταϊό πια. Χορταστικό, έτσι; Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Αυτή τη βδομάδα, επιτρέψτε μου (λες και μπορείτε να κάνετε και αλλιώς, καημένοι μου) να σας πω για τα αγαπημένα μου κακά feedback που λαμβάνω. Feedback που με αφήνει μπερδεμένο για το τι θέλει ο κόσμος από το podcast. Όμως, μη φοβάστε: σας έχω και λουτρό αλήθειας για πολιτικούς influencers και αντιπολιτευτικούς haters, για το πώς το AI φτάνει την αλήθεια στο τέλος της και σκοτώνει την κριτική μας ικανότητα απέναντι στο ψέμα, και φυσικά το αγαπημένο μου τελευταίο γεύμα. Αφήστε σχόλια με τα δικά σας. Τα είπαμε.

Γεια σας γήινοι! Και το λέω αυτό, διότι το άλλο ένα podcast δεν εκπέμπει σε άλλους γαλαξίες (προς το παρόν). Σήμερα σας έχω: το πιο εκνευριστικό χαρακτηριστικό των Γάλλων, την ταύτιση του ανθρώπου με την τέχνη και τη μαγεία του να είσαι «παρών», απορία για το πώς θα έπρεπε να ξέρω τον νέο ΚΟΚ και μια ανησυχία για το πόσο αναισθητοποιημένοι και φιλικοί γινόμαστε απέναντι στη βία. Ε, δεν είναι και λίγα! Μπορείτε να δείτε το επειδόσιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Χριστός Ανέστη, φίλοι μου! Σας λέω πώς πέρασα το Πάσχα,γιατί δεν πρέπει να αποκαλύπτεις στους φίλους σου τα skills σου, γιατί κανένας δεν νοιάζεται για μας, γιατί δεν πειράζει οι υπουργοί μας να μην έχουν πτυχίο, γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να χαίρονται όταν πεθαίνουν άνθρωποι μεδιαφορετικό lifestyle από το δικό τους και πώς η ομάδα ΚΟΜΒΟΣ θα μας σώσει από την κίνηση. Όχι κι άσχημα, αν σκεφτείτε ότι, όταν ηχογραφήθηκε, ακόμα χώνευααρνί. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Λίγο πριν το Πάσχα, σας περιμένω με το καλύτερο (και μοναδικό μου) σακάκι για άλλο ένα πόντκαστ. Τα λέμε για νηστείες και κρεατοφάγους, τα κίνητρα που με οδήγησαν να είμαι η ντροπή του φύλου μου, κοινωνικά άβολες συμβάσεις, τα παιδιά μας και το Facebook, και τι διάολο γίνεται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Καλή Ανάσταση σε όλους. Δείτε το σε vidcast εδώ και εδώ .

Για περάστε για να μάθετε την κατάληξη του sagaτης πόρτας μπάνιου μου που καταλήγει με σφυρί και σιδηροπρίονο, κατά τα άλλα μαθαίνουμε αν έχω εσωτερικευμένη τοξική αρρενωπότητα, την άποψή μου για σελίδες με έπιπλα που δεν γράφουν τιμές στα έπιπλα (κακή),πώς ένα Nintendo 64 άργησε 25 χρόνια να φτάσει στην κατοχή μου και για την (δυστυχώς) καμία ουσιαστικήεξέλιξη για την δική Τεμπών. Όλα αυτά στο νέο ποντκαστ. Πάρε την παρέα κι έλα. Δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Αυτή τη βδομάδα στο ποντκαστ ασχολούμαστε με το πόσο δεν είναι η εβδομάδα μου. Κλειστοί δρόμοι, ατσάλινες κλειδαριές και, γενικά, πώς είναι όταν η ζωή σου λέει: «Έλα, σταμάτα να προσπαθείς, δεν θα γίνει». Δεν θα ήταν άλλο ένα ποντκαστ, βέβαια, αν δεν είχε και μια ενδοσκόπηση στα ψυχολογικά μας και την αίσθηση του να μην αισθάνεσαι τίποτα, αλλά και ίσως την καλύτερη ιστορία με ντικ πικ που έχω ακούσει. Ποιος άλλος σας τα δίνει αυτά; Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ

Καλησπέρα, είμαι εγώ, ο Θωμάς Ζάμπρας. Αυτό είναι το πόντκαστ μου. Ακολουθούν τα πράγματα για τα οποία μίλησα στο πόντκαστ, συνοπτικά: Για την αντιπάθειά μου για τον Τιμοτέ Σαλαμέ και την αδιαφορία μου για τα Όσκαρ. Για το πώς κατέληξα να βλέπω την Πέπα το Γουρουνάκι και να ψάχνω να βρω ένα παιδάκι στον καναπέ μου. Για άλλο ένα θανάσιμο λάθος της αστυνομίας. Γιατί τρέμω μήπως είναι στραβή η κουκούλα μου. Τέλος, για το πώς είναι πιο εύκολο να πετύχεις στηνΕλλάδα με καλτ περιεχόμενο, αντί για σοβαρή προσπάθεια για κάτι.

Γεια σε όλους. Άλλο ένα podcast με άνοιγμα ψυχής μετά από καιρό για τα επεισόδια υπερφαγίας, την άδικη ρετσινιά της τεμπέλικης γενιάς, λίγο από πόλεμο, λίγη αδικαιολόγητη κακία στο ίντερνετ, λίγο ελληνικά τυριά με φιλότιμο και γιατί ξεμένω από κωδικούς στο ίντερνετ σιγά-σιγά. Μια κλασική μας Πέμπτη, δηλαδή. Δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Στη σκιά μιας παγκόσμιας κατάρρευσης, πάμε να κάνουμε ένα ποντκαστάκι για να λέμε ότι συνεχίζεται η ζωή. Σήμερα έχουμε λόγους γιατί οι φαν μου είναι πιο περίεργοι από μένα, ανθρώπους που παριστάνουν ότι τους παίρνουν συνέντευξη αλλά είναι μόνοι τους, πώς μου την είπε το ίδιο μου το κινητό, ψύχραιμη ανάλυση του Τρίτου Παγκόσμιου και νοσταλγούμε την παιδική μας νοσταλγία με το 2016. Είναι άλλωστε το παλιό 2026. Πάρτε καρέκλα και καθίστε. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Ελάτε μαζί μου σε ένα ταξίδι για το πώς δουλεύει το μυαλό μου σε σχέση με τη μνήμη (περίεργα). Ζήστε μαζί μου το άβολο των κοινωνικών μου συμπεριφορών, αναρωτηθείτε τι είναι η «γραμμή λαίλαπας», μάθετε γιατί δεν μπορώ να έχω το χρώμα που θέλω στο σπίτι μου, ντραπείτε μαζί μου για τη στάση κάποιων εργαζομένων και λυπηθείτε τον υπουργό Υγείας σε ενός λεπτού σιγή. Ευχαριστώ πολύ. Ελπίζω να περάσετε καλά. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα. Εγώ είμαι. Θα κάνω μια μίνι περιγραφή του τι είπα στο επεισόδιο και θα φύγω. Ξεκαθαρίζω την άποψή μου για τον Bad Bunny, κόντρα στο overhype για το performance του. Εξηγώ πώς αναπτερώθηκε η πίστη μου στην ανθρωπότητα με μια καλή πράξη. Καταδικάζω την απαίσια συμπεριφορά κάθε εισαγγελέα σε κακοποιημένες γυναίκες. Εξετάζουμε αν μπορούν οι φίλοι μας στην αστυνομία να μας ειδοποιούν για μηνύσεις. Και για να το ελαφρύνω, θα κλείσω με το πώς έμαθα να ξεγελάω κόσμο ότι τους ξέρω ή ότι ξέρω για τι πράγμα μιλάμε. Αληθινό life hack. Να περάσετε καλά, εύχομαι. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουν άποψη, όλοι έχουν δίκιο καιόλοι είναι λίγο θυμωμένοι, ο Θωμάς Ζάμπρας προσπαθεί να καταλάβει γιατί νιώθουμε ενοχές για τα πάντα, πώς ο Bad Bunny έσωσε την Αμερική (ή έτσι λένε), γιατί αποφεύγουμε να διαβάσουμε περισσότερα για την υπόθεση Έπσταϊν και ανείμαστε πλέον πολύ γέροι για συναυλίες. Και κάπου εκεί, μπαίνει και το Super Bowl. Γιατί; Καλή ερώτηση. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Άλλη μια όμορφη μέρα και άλλο ένα όμορφο podcast. Σήμερα σας ανοίγω την ψυχή μου. Σας λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα και σας αναλύω γιατί, ενώ ξέρω ότι δεν είμαι χολιγουντιανά όμορφος, αυτό εξακολουθεί να με τσούζει. Μπορείς να φας κλήση επειδή πλένεις το αυτοκίνητό σου; Μπορεί ένα σάντουιτς να κοστίζει 15 ευρώ; Ειλικρινά, ποιος ξέρει πια; Τέλος πάντων, θα προσπαθήσουμε να τα καταλάβουμε όλα στο σημερινό podcast. Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Βρέχει μία ώρα και η μισή Ελλάδα γίνεται Βενετία. Μετά έρχονται τα alerts, οι δηλώσεις ότι «ο μηχανισμός είναι σε ετοιμότητα» και οι κλασικοί φταίχτες: ο καιρός, οι πολίτες, οι προηγούμενοι. Ο Θωμάς Ζάμπρας σχολιάζει την εθνική μας ικανότητα να μετατρέπουμε κάθε κρίση σε δικαιολογία, τη μανία των ρεπόρτερ μέσα στο χαλάζι και τη νέα κανονικότητα, που η ευθύνη είναι πάντα κάποιου άλλου. Υπό τη σκιά απαίσιων συγκυριών, «Άλλο Ένα Podcast 3.0», με τη σκέψη στις οικογένειες των ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους. Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Α εδώ, τα λέμε για το φάντασμα που έχει το σπίτι μου - ή μπορεί να ’ναι και το ADHD μου. Για τον παράλογο φόβο των γονιών μου μην μας πιάσουν με τα βρακιά κάτω, για τους ακατανόητους λόγους που το μασίφ ξύλο κοστίζει όσο ο χρυσός, για τη γουρουνοπούλα που έφαγα λίγο πριν τη σημαντικότερη παράστασή μου, τον Τραμπ (ξανά) και για την απομόνωση στις μεγάλες πόλεις. Ε, καλό value for money. Δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Άλλη μια βδομάδα, άλλο ένα πόντκαστ. Τα λέμε για τους κινδύνους της κανονικοποίησης των memes, χαλασμένα υδραυλικά, γονικές ενοχές, παρανοϊκούς ηγέτες και γιατί με τραμπουκίζει το ίντερνετ για να είμαι πιο άντρας. Τα συνηθισμένα δηλαδή. Δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Καλή χρονιά, ρε αλάνια. Ή, τέλος πάντων, κάτι λίγο λιγότερο κριντζ. Εδώ, στα δικά μας: πώς τα περάσαμε τα Χριστούγεννα, πώς μου επιτίθενται οι διαφημίσεις ψυχικής υγείας, γιατί πρέπει να ηρεμήσουμε με τα πλατό τυριών, την ύπαρξη AI τράπερ και απαγωγές πολιτικών σαν να είναι τίποτα. Μπήκαμε δυναμικά. Δείτε το σε vidcast ⁠⁠εδώ και ⁠εδώ.

Έλα, τελευταίο podcast του χρόνου με απ’ όλα. Λίγο προβληματικές συμπεριφορές στον δρόμο, λίγο πώς υπολογίζεις ποιος αξίζει δώρο τα Χριστούγεννα, λίγο η ιστορία πώς με έδειρε ένα ψυγείο, λίγο ΟΠΕΚΕΠΕ και Νίκος Παππάς και… καλό 2026! Δείτε το σε vidcast εδώ και εδώ.

Ανακοίνωση: Νέο πόντκαστ. Τέλος της ανακοίνωσης. Άντε καλά, αναλύω λίγο παραπάνω τα θέματα. Η διαφορά ανάμεσα σε ορθολογική κριτική και τυφλό μίσος. Πώς οι διαφημίσεις κινδυνεύουν να μπουν στο σπίτι μας. Τι είδα και προτείνω σε Βουδαπέστη και Βελιγράδι και ποιος ήταν ο αγαπημένος μου άνθρωπος αυτή την εβδομάδα. Τώρα τέλος.

Σήμερα ηχογραφώ λίγο νωρίτερα και σερβίρω ιστορίες καθημερινής παράνοιας για κυριλέ ασανσέρ, περίεργες συνατήσεις, την δύσκολη ερώτηση «τι κάνεις;», ανθρώπους που απαγάγουν γάτες και διαμαρτυρόμενους γεωργούς.

Ο Θωμάς Ζάμπρας επιστρέφει με ένα επεισόδιο γεμάτο γιορτινό χάος, αμφίβολες αποφάσεις, ύποπτες πληγές και ρομπότ που θα έπρεπε να ντρέπονται περισσότερο από εμάς. Στο νέο επεισόδιο του «Άλλο ένα podcast 3.0», ο Θωμάς ανοίγει τον μήνα με γιορτινή ενέργεια και μια υπερβολικά δραματική ιστορία για το πώς σχεδόν ακρωτηρίασε το δάχτυλό του. Συζητάει γιατί η εποχή επιτέλους επιτρέπει στολισμό χωρίς κοινωνική κατακραυγή, αποκαλύπτει ποιος είναι ο αγαπημένος του άνθρωπος της εβδομάδας και βουτάει στον περίεργο κόσμο των ανθρώπινων ρομπότ, αυτών που μας κάνουν να ντρεπόμαστε περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Καλο μήνα και καλή τύχη σε όσους φοβούνται την ανεπιθύμητη σωματική επαφή… ή τα ρομπότ.

«Άλλο ένα podcast 3.0», άλλο ένα επεισόδιο όπου ο Θωμάς Ζάμπρας χάνει ντροπιαστικά σε ένα άθλημα που δεν ξέρει καν αν θεωρείται άθλημα, εξηγεί γιατί το 2025 δεν γίνεται να μην έχεις υπαρξιακό meltdown και βρίσκει το θετικό μέσα στο απόλυτο σκοτάδι μαζί με το καλύτερο τυρί στον κόσμο. Στο σημερινό επεισόδιο του «Άλλο Ένα Podcast 3.0» ο Θωμάς Ζάμπρας επιστρέφει για να εξιστορήσει την καταστροφική του εμφάνιση σε τουρνουά squash. Παράλληλα, αναλύει γιατί το 2025 είναι αντικειμενικά η χρονιά που όλοι έχουμε μια μικρή ή μεγάλη υπαρξιακή κρίση, πώς μπορείς να βρεις κάτι θετικό μέσα στο χάος, ποιο είναι όντως το καλύτερο τυρί στον κόσμο και γιατί το να κάνεις τον φίλο με celebrities δεν σε κάνει γνωστό, σε κάνει απλώς cringe. Ένα επεισόδιο για όλους όσοι νιώθουν ότι χάνουν στο παιχνίδι, αλλά τουλάχιστον το κάνουν με στυλ. Κάμερα - μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος Ηχοληψία: Άλεξ Αντωνίου Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς

Για πάμε, άλλη μια φορά, να μιλήσουμε για: πώς ξεχειλώσαμε πάλι τη Black Friday, γιατί γεμίσαμε “μάγκες” παντού, γιατί δεν θέλω να με κερνάτε από τη γειτονιά μου, πώς δεν βρίσκω τα παπούτσια που θέλω και τι είναι το “silent restaurant”. Και όλα αυτά, στο σπίτι σου, με τις πιτζάμες, αν έτσι το θες. Δείτε το vidcast στο κανάλι της LiFO στο ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠YouTube⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ και στο ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠LiFO.GR⁠⁠⁠⁠⁠⁠.

Εφιαλτικό 12ωρο χωρίς το κινητό μου. Επιβιώνοντας με εξτρίμ αφηρημάδα. Πώς μας τράκαρε ένα οδόφραγμα. Τι παίζει με τα crypto και γιατί δεν έχω. Τα ΑΙ ρουφιανεύουν τις απιστίες σου. Ακούγονται παραληρηματικά, αλλά είναι τα θέματα του σημερινού «Άλλου ενός Podcast». Με γεια σας! Δείτε το vidcast στο κανάλι της LiFO στο ⁠⁠⁠⁠⁠⁠YouTube⁠⁠⁠⁠⁠⁠ και στο ⁠⁠⁠⁠⁠⁠LiFO.GR⁠⁠⁠⁠⁠.

Άλλο ένα podcast αλήθειας για 35ρηδες και τη βελτίωση της ζωής τους. Αυθαίρετη, καταχρηστική βία — και γιατί είναι το αγαπημένο είδος της αστυνομίας. Γιατί η ζωή μου είναι μια αναμονή να παίξω Clair Obscure αυτή την περίοδο. Είναι ο Μπέος η απάντηση στον ρατσισμό; Και είναι οι Κρητικοί (και γενικά οι επαρχιώτες) άγριοι; Α, δεν σας λέω εδώ. Ακούστε το podcast. Δείτε το vidcast στο κανάλι της LiFO στο ⁠⁠⁠⁠⁠YouTube⁠⁠⁠⁠⁠ και στο ⁠⁠⁠⁠⁠LiFO.GR⁠⁠⁠⁠.

Άλλο ένα «Άλλο ένα podcast 3.0». Αυτό το επεισόδιο ο Θωμάς Ζάμπρας το αφιερώνει σε εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι πια νέος, απλώς παλιός έφηβος με πόνο στη μέση. Ο Θωμάς Ζάμπρας επιστρέφει με μαθηματικές αποδείξεις για το ότι τα παιδιά των ’90s μεγάλωσαν για τα καλά — και με θεωρίες συνωμοσίας για το ποιος μας κλέβει τα χρόνια. Παράλληλα, ξεκαθαρίζει τους ρόλους κοινού και δημιουργού, δίνει απρόσμενες συμβουλές για το πώς να μην μπαίνουν κατσαρίδες στο σπίτι και σχολιάζει μια επικαιρότητα που, ευτυχώς, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την τρέλα μας. Ένα επεισόδιο για όσους γελάνε, γκρινιάζουν και ψεκάζουν. Πράγμα που σαλεύει. Δείτε το vidcast στο κανάλι της LiFO στο ⁠⁠⁠⁠YouTube⁠⁠⁠⁠ και στο ⁠⁠⁠⁠LiFO.GR⁠⁠⁠.

Στο καινούριο πόντκαστ, που τα ρούχα μου τελείωσαν και ξαναβάζω τα ίδια: τα ψέματα με τα οποία μας μεγάλωσαν οι ‘90s γονείς. Οι απειλές για απαγωγή για να πάμε για ύπνο. Βράζω στο ίδιο καζάνι με τη Νικόλ Κίντμαν που χώρισε; Είναι το να είσαι ψηλός το μόνο που θέλουν οι γυναίκες; Έχουν οι γυναίκες ηθοποιοί χώρο σε ταινίες μετά τα 40; Ντισαρούμε καλύτερα στην ελληνική Βουλή ή στο Καπιτώλιο, μάνες; Τι παίζει με το rage baiting και γιατί πρέπει να σταματήσουμε να απαντάμε; Δείτε το vidcast στο κανάλι της LiFO στο ⁠⁠⁠YouTube⁠⁠⁠ και στο ⁠⁠⁠LiFO.GR⁠⁠.