ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

Ψάλτης από μικρό παιδί, ο Μανώλης Μητσιάς θαύμαζε τους μεγάλους ψάλτες και την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν στις εκκλησίες. Πιστεύει ότι με τον εγκλεισμό στο σπίτι ανακαλύψαμε και πάλι την οικογένεια, τη συντροφικότητα, τη φιλία, την αλληλοβοήθεια, αξίες που είχαμε ξεχάσει. Του έλειπαν τα εγγόνια του και μιλούσαν μέσω FaceTime. Εκφράζει στον Λευτέρη Χαρίτο την ανησυχία του για τον χώρο της μουσικής και πιστεύει ότι θα γίνουμε λίγο πιο τσιγκούνηδες στις αγκαλιές, πιο δύσκολοι στα φιλιά αλλά με την πάροδο του χρόνου θα επανέλθουμε.

Ο ηθοποιός Δημήτρης Μοθωναίος περιγράφει τη ζωή του με τον κορωνοϊό, σαν ένα σουρεαλιστικό κόσμο ανάμεσα σε ταινία του Μπουνιουέλ με μια νότα από Γούντι Άλεν. Όπως λέει στον Λευτέρη Χαρίτο, οι άνθρωποι στην Κίνα είναι τρομοκρατημένοι και από τον Σαρς και μετά κυκλοφορούν με μάσκες. Στην καραντίνα, για 15 μέρες ήταν πολύ χαρούμενος, μαγείρευε, έκανε γιόγκα, δεν βγήκε καθόλου από το σπίτι. Μετά, κατάλαβε ότι το να είναι ένας καλός άνθρωπος και να ασκεί το σώμα και την ψυχή του δεν του αρκεί, αν αυτό δεν είναι όχημα για κάτι άλλο. Το πρώτο που δεν θα κάνει, πάντως, όταν λήξει η καραντίνα, είναι να πάει στο κομμωτήριο...

Ο Νίκος Δήμου αναφέρεται στο βιβλίο του «Η δυστυχία του να είσαι ‘Έλληνας, που ανατυπώνεται και είναι ακόμη επίκαιρο, μετά από 40 χρόνια, αλλά έγινε και αιτία να τον απορρίψουν από τον κύκλο τους οι Έλληνες διανοούμενοι. Πιστεύει ότι αυτή τη φορά οι Έλληνες πειθάρχησαν γιατί τους επιβλήθηκε ένας άνθρωπος που συνδυάζει την πειθώ με την τρυφερότητα, όπως ο καθηγητής Τσιόδρας. Αποκαλύπτει στον Λευτέρη Χαρίτο τους φόβους του και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνει όταν τελειώσει η καραντίνα.

Δεν πιστεύει ότι η πανδημία του κορωνοϊού θα αλλάξει τους ανθρώπους, αν και εύχεται από το πλήρες το σκοτάδι που έχουμε μέσα μας οι άνθρωποι να καταλάβουμε κάτι. Ζώντας τον απόλυτο εγκλεισμό της φυλακής, λέει στον Λευτέρη Χαρίτο, ότι άλλαξε όλο του το σύμπαν και ανυπομονεί να ξανα-αρχίσει τη ζωή του, να δει αγαπημένους ανθρώπους, να βρει δουλειά. Από όλη αυτή την περιπέτεια, ο Γιώργος Καρκάς λέει ότι βγαίνει πολύ πιο στέρεος και κοιμάται πιο ήσυχα τα βράδια.

Γράφει, διαβάζει, κάνει δουλειές και πιστεύει ότι στην καραντίνα πρέπει να βάλεις πρόγραμμα. Ο ηθοποιός δεν είναι διασκεδαστής, ούτε των δημοσίων σχέσεων, λέει ο Στέλιος Μάινας, πρέπει να απομονωθεί και να αναμοχλεύσει, πριν επικοινωνήσει την τέχνη του. Θεωρεί τον κορωνοϊό ασύμμετρη απειλή, που σου υπενθυμίζει να μην κάνεις σχέδια, ότι χάθηκε η σιγουριά και η παντοδυναμία. Το συγκλονιστικότερο σ΄αυτή την πανδημία, λέει στον Λευτέρη Χαρίτο, είναι ότι πεθαίνεις εντελώς μόνος. Του λείπουν οι φίλοι του, μια βόλτα στη θάλασσα και το θέατρο.

Μοναχικός, ως φύση, ο Νίκος Βατόπουλος βρίσκει άχαρη την περίοδο αυτού του ακούσιου εγκλεισμού και προσπαθεί να είναι δημιουργικός. Του λείπει αυτό που είναι χόμπι αλλά και μέρος της δουλειάς του: να περπατάει, να φωτογραφίζει, να ταξιδεύει. Εκφράζει στον Λευτέρη Χαρίτο τη θλίψη του για το τεράστιο πλήγμα που έχουν δεχθεί η οικονομία και οι εργαζόμενοι στον τουρισμό αλλά και στα θεάματα και τις τέχνες. Θεωρεί ότι την επόμενη μέρα θα υπάρξει μια μακρά περίοδος αμηχανίας, από πλευράς ψυχικής διάθεσης του κόσμου, και ότι θα επηρεαστούν όλοι οι τομείς της δημιουργίας.

Με όλα τα αθλητικά γεγονότα να έχουν αναβληθεί, διακοπεί ή ανασταλεί, ο Βασίλης Σκουντής προσπαθεί να τακτοποιήσει το βομβαρδισμένο σαν τη Βαγδάτη γραφείο του. Εξηγεί στον Λευτέρη Χαρίτο ότι η ψυχολογία των αθλητών που ασκούσαν επιθετική δραστηριότητα έχει αλλάξει κι έχουν περάσει στην άμυνα και έχουν αγωνία τι θα γίνει με τις διοργανώσεις. Θέλει να πιστεύει ότι θα επανέλθουμε στη χειραψία και στα high five και το πρώτο πράγμα που θα κάνει όταν λήξει η καραντίνα δεν θα είναι κάτι εξτρίμ αλλά κάτι απλό και ταπεινό.

Με δύο γιαγιάδες Πολίτισσες και δεινές μαγείρισσες, ο Πάνος Ιωαννίδης φαίνεται φυσικό να αναζητά στο επάγγελμα του σεφ μυρωδιές και γεύσεις από την παιδική του ηλικία. Ο κριτής του Master Chef εξηγεί στον Λευτέρη Χαρίτο ότι απολαμβάνει την οικογένειά του που του έλειπε και δοκιμάζει νέες συνταγές. Εμπνέεται να δουλεύει ακούγοντας τζαζ μουσική και φοβάται κυρίως πώς θα διαχειριστούμε την κρίση της επόμενης μέρας, ειδικά στον κλάδο της εστίασης που έχει πληγεί ιδιαίτερα.

Η γνωστή τραγουδίστρια, Άλκηστις Πρωτοψάλτη θέλει να ελπίζει ότι όταν βγούμε από την καραντίνα θα έχουμε γίνει πιο δυνατοί, πιο σοφοί και πιο ταπεινοί. Πιστεύει ότι όλη αυτή η περιπέτεια θα αφήσει μια πληγή που θα πάρει χρόνο να κλείσει και αναρωτιέται πώς θα γίνουν συναυλίες χωρίς κόσμο που θα ακουμπάει ο ένας τον άλλον. Λέει στον Λευτέρη Χαρίτο πως της έχουν λείψει περισσότερο από όλα οι φίλοι της και οι επισκέψεις που έκαναν στα σπίτια και αποκαλύπτει ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνει μόλις ανάψει το πράσινο φως για τέλος της καραντίνας.

Ανήκει στη γενιά, που όπως λέει, νόμιζε ότι είναι αλώβητη, ότι ο πόλεμος αφορά άλλους και ότι δεν πρόκειται ποτέ να κινδυνεύσει. Ίσως η δημοσιογράφος Αθηναΐς Νέγκα να έγινε πιο θαρραλέα επειδή πέρασε με ήπια συμπτώματα τον κορωνοϊό. Στη δική της κοσμοθεωρία, αν ο Covid-19 είναι στ΄ αλήθεια πόλεμος, πρέπει κάποια στιγμή να πάμε στη μάχη, να πάμε να δουλέψουμε, να είμαστε έτοιμοι για απώλειες που δεν μπορούμε να υπολογίσουμε. Η ζωή πρέπει να συνεχιστεί.

Πάσχει από απροθυμία ολοκλήρωσης και αδυναμία αφοσίωσης, όμως στην καραντίνα έχει καταφέρει να διαβάσει πολλά βιβλία. Ο Κωνσταντίνος Τζούμας απέχει από θεωρίες συνωμοσίας και ζει τον ψυχαναγκασμό του εγκλεισμού ως απαραίτητο μέτρο αλλά όχι ευχάριστο, που δεν του επιτρέπει να είναι εκεί που είναι η ζωή: στα καφέ, τα εστιατόρια, τις βιτρίνες, τα σινεμά, το φλερτ. Ακούει βερεσέ ότι αυτό θα μας οδηγήσει σε περισυλλογή και αυτογνωσία και δεν φοβάται για τον ίδιο γιατί πιστεύει ότι έχει ζήσει μια ζωή αρκετά συναρπαστική.

Όπως όλες οι μεγάλες πανδημίες, κι αυτή θα επηρεάσει βαθύτατα την ιστορία της ανθρωπότητας, λέει η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου. Χαίρεται που οι Έλληνες δείξαμε σοβαρότητα και υπευθυνότητα και το αποδίδει στο ότι οι κυβερνώντες έδειξαν πυγμή και αποφασιστικότητα και όχι λαϊκισμό. Συνηθίζει τη διαδικτυακή διδασκαλία αλλά δηλώνει «ερωτική δασκάλα» γιατί στη ζωντανή επαφή, η γνώση περνάει μέσα από όλες τις αισθήσεις. Αδημονεί να αγκαλιαστεί, να βήξει και να φταρνιστεί με φίλους, όταν περάσει το κακό.

Γυμνάζεται κάθε μέρα και γενικά ζει μια πιο φυσιολογική ζωή. Είναι σίγουρος ότι θα αγκαλιαστούμε και πάλι και ότι είμαστε τυχεροί και ζούμε αυτή την πανδημία σε μια εποχή με τόσο εξελιγμένη την επιστήμη και την τεχνολογία. Του λείπουν μόνο η μητέρα του και ο γιος του, μελετάει «Το τρίτο στεφάνι» και ελπίζει να έχουμε βγει από τις απομόνωση τον Ιούλιο για να κάνει ένα μεγάλο πάρτι για τα γενέθλιά του, των 50 ετών.

Μια μορφή ανελευθερίας χαρακτηρίζει την κατάσταση που ζούμε η γνωστή συγγραφέας. Θυμάται ότι η ανθρωπότητα έχει περάσει λοιμούς, χολέρα και πανούκλα και -όπως δείχνει η Ιστορία- αυτό δεν βοήθησε τους ανθρώπους να γίνουν καλύτεροι, να βελτιωθούν. Αν είχε μια συμβουλή θα ήταν να μην πλήττουμε με την καθημερινότητά μας και να μην είμαστε μέσα στη γκρίνια επειδή δεν κάνουμε κάτι το σπουδαίο και το μοναδικό.

Σταμάτησε να βλέπει ειδήσεις και παρακολουθεί μόνο την επίσημη ενημέρωση. Μιλάει για τη διαφορά πολίτη και υπηκόου, ειδικά τώρα που η ελευθερία μας, που συνοδεύεται από ευθύνη, έγινε καθημερινό άθλημα. Πιστεύει ότι την επόμενη μέρα πρέπει να έχουν γίνει αλλαγές στη δημόσια Υγεία και να έχουμε αντιληφθεί ότι η φύση όταν επιβάλλει κανόνες το κάνει με σκληρό τρόπο. Του λείπει το μπάσκετ που παίζει εδώ και 45 χρόνια και μια συνάντηση με φίλους, έξω κάτω από τα αστέρια.

Άνθρωπος των γηπέδων, των δρόμων, της παρέας, ο γνωστός αθλητικογράφος βλέπει την απομόνωση σαν ένα τάιμ άουτ και μια ευκαιρία για αποτοξίνωση. Έχει οργανώσει τη ρουτίνα του στο σπίτι: δουλεύει, μαγειρεύει, βλέπει ταινίες, διαβάζει. Βρίσκει εντυπωσιακό ότι δεν έγινε μεγάλη συζήτηση γύρω από την αναβολή για ένα χρόνο των Ολυμπιακών Αγώνων στο Τόκιο και τη ματαίωση του Γουίμπλετον. Το πρώτο πράγμα που θα κάνει μόλις λήξει η καραντίνα θα είναι να κουρευτεί!

Από το σπίτι του, που έτσι κι αλλιώς περνούσε τον περισσότερο καιρό ως ευπαθής ομάδα, ο Στέφανος Μάνος παρακολουθεί όσα αδιανόητα συμβαίνουν στη γειτονική Ιταλία. Θεωρεί ότι η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε γρήγορα και ο λαός πειθάρχησε γιατί φοβήθηκε από την πρωτόγνωρη κατάσταση. Ανησυχεί πολύ για τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας και προβλέπει ότι όσο αργεί το εμβόλιο ο ιός θα καραδοκεί

Στο τρέξιμο 20 ώρες το 24ωρο στη δουλειά, σαν ρομπότ, είχαμε χάσει τη χαρά, την παρέα, το γέλιο, διαπιστώνει η Κάτια Δανδουλάκη και είναι σίγουρη ότι η καλύτερη επένδυση που μπορούμε να κάνουμε είναι στην αγάπη. Φοβάται ότι ο κόσμος μέσα σ΄ αυτό το ζοφερό κλίμα κινδυνεύει από κατάθλιψη και θεωρεί επικίνδυνο να γενικευθεί μέσα μας αυτός ο φόβος για το άγνωστο.

Ο άνθρωπος έχει το προτέρημα να προσαρμόζεται, λέει η Μαρία Μπακοδήμου και πιστεύει ότι θα βρούμε τον τρόπο να περνάμε καλά, ακόμη και στην καραντίνα. Φοβάται ότι θα ακολουθήσει μια μεγάλη οικονομική κρίση αλλά λίγο μετά θα υπάρξει έμπνευση και διάθεση για δημιουργία. Εύχεται να βγούμε από τη δοκιμασία αυτή πιο κουλ, πιο ώριμοι και να συναντηθούμε για να γιορτάσουμε σε ένα μεγάλο πάρτι.

Για τον συγγραφέα των βιβλίων με πρωταγωνιστή τον αστυνόμο Χαρίτο, η καραντίνα είναι μια ευπρόσδεκτη συνθήκη για να τελειώσει το νέο του μυθιστόρημα. Αναφέρεται στην παγκόσμια απειλή που παρακολουθούμε άναυδοι και στον βομβαρδισμό με εφιαλτικές εικόνες από την τηλεόραση. Δεν πιστεύει στις ιστορίες συνωμοσίας και το πρώτο πράγμα που θα κάνει όταν αρθούν τα μέτρα είναι να πιει καφέ με φίλους τους στη Φωκίωνος Νέγρη.

Φορώντας πιτζάμες με μικρές ροζ νεκροκεφαλές, η Μυρτώ Κοντοβά δεν μπορεί να πιστέψει ότι ζούμε αυτή τη Matrix φάση. Νιώθει σαν να φούσκωσε όλος ο πλανήτης, σαν να μας λέει ότι η Γη κινδυνεύει να σκάσει, με όλα αυτά που έχουμε κάνει. Πιστεύει ότι ο κόσμος μας δεν θα είναι πια ίδιος μετά από αυτή την πανδημία και ονειρεύεται πότε θα ξαναπάει με τους φίλους της για τσίπουρα στον ήλιο.

Ο 30άχρονος διεθνής μπασκετμπολίστας μας, μέχρι να ανακοινωθεί πότε ξαναρχίζει το πρωτάθλημα της Λίγκα, δεν πλήττει στην απομόνωση: Έχει φτιάξει ένα αυτοσχέδιο γυμναστήριο στον χώρο του κι ένα κανάλι στο YouTube που ανεβάζει βίντεο. Αναφέρεται στα πολύ αυστηρά μέτρα της Ισπανίας και εύχεται αυτή η εμπειρία, που μας βγάζει από τη βολή μας, να μας διδάξει τι είναι ουσιαστικό στη ζωή.

Δουλειές στο σπίτι, σειρές στο Netflix και αναμονή για επιστροφή στην κανονικότητα. Ο Αλέξανδρος Παπανδρέου διαπιστώνει ότι η οικονομική κρίση μας δίχασε γιατί κάποιες δουλειές συνέχιζαν, ενώ ο κορωνοϊός μας έφερε όλους στο σημείο μηδέν. Εκείνο που του λείπει πολύ είναι οι φίλοι και το τρέξιμο στα πάρκα.

Αν δεν υπήρχε ο φόβος να χαθούν άνθρωποι, η Λένα Διβάνη πιστεύει ότι η περίοδος είναι ιδανική για ιστορικούς και λογοτέχνες να παρατηρήσουν συμπεριφορές και να διαπιστώσουν την «ανοησία και όχι την ανοσία της αγέλης». Προτρέπει όλους να αναζητήσουν εσωτερικές πηγές μέσα τους και ονειρεύεται πότε θα είναι ελεύθερη και πάλι να κάνει το ταξίδι στο Γκραν Κάνυον που ακύρωσε.

Οι ηλικιωμένοι που δεν έχουν προβλήματα έχασαν «την άγια ρουτίνα τους» λέει η 83χρονη μητέρα του σκηνοθέτη και τονίζει ότι η τηλεόραση, εκτός από το να πανικοβάλλει, δεν έχει ένα πρόγραμμα στήριξης για τους ανθρώπους της ηλικίας της. Η ίδια αν ανθίσει ένα λουλούδι στο μπαλκόνι της «κάνει πάρτι», της λείπει το θέατρο και φοβάται περισσότερο τον εγκλεισμό από τον θάνατο. E-banking πάντως δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν θα κάνει.

«Είναι παρήγορο το ότι με την απομόνωση οι άνθρωποι κάνουμε έναν αναγκαστικό απολογισμό ζωής» λέει η Λίτσα Πατέρα στον Λευτέρη Χαρίτο. Θεωρεί ότι το πιο δύσκολο διάστημα θα είναι μέχρι τις αρχές Απριλίου. Αμέσως μετά, η Αφροδίτη από τους Διδύμους βοηθάει παλιούς και νέους έρωτες να ανθίσουν. Μέχρι τότε συνιστά “υπομονή” και ονειρεύεται μια πάστα πάβλοβα!

«Η Άνοιξη δεν θα βρει κανέναν μας έξω» λέει στον Λευτέρη Χαρίτο η Σμαράγδα Καρύδη. Της αρέσει το σπίτι της, βγάζει βόλτα τον σκύλο της αλλά της λείπει η κανονική επαφή με τους ανθρώπους. Προς το παρόν την βοηθάει η χειρωνακτική εργασία και ονειρεύεται μπάνια στη θάλασσα, φαγητό στο ταβερνάκι και βόλτα με τη βάρκα.

«Βιάζουμε πολλά χρόνια τη φύση. Καίμε καυσαέριο πάνω, παίρνουμε το πετρέλαιο από κάτω, κόβουμε τα δέντρα στην επιφάνεια». Ο Γιάννης Στάνκογλου μέσα σε μια δεκάλεπτη τηλεφωνική συνομιλία με τον Λευτέρη Χαρίτο, ξεδιπλώνει τις σκέψεις του για την επιδημία και την φύση και περιγράφει τις μέρες του σε καραντίνα.

Έχει και τα καλά της η καραντίνα για τον Χρήστο Φερεντίνο. Ανακαλύπτει πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά και βρήκε, επιτέλους, χρόνο να παίξει μαζί τους μπάσκετ και πινγκ πονγκ. Θα προσπαθήσει να διαβάσει την Πανούκλα του Καμύ και να δει το Walking Dead στο Netflix και τοποθετεί στα θετικά πως κόπηκαν οι άσκοπες και υποκριτικές χαιρετούρες και φιλιά.

Εξακολουθεί να πηγαίνει στο σπίτι καναδυό φίλων του, βγαίνει για ψώνια και θα κάνει και μία βόλτα μόνος του. Ο Άρης Δαβαράκης φοβάται μόνο μην μεταδώσει σε κάποιον άλλον το ιό και θυμώνει με την κατάσταση που επικρατεί. Κυρίως για το μεγάλο ερωτηματικό που πλάνάται πάνω από την πανδημία και τον έναν ιό που ακόμα δεν έχει αποκωδοικοποιηθεί.

Προτιμά να δει το The Good Place (Netflix), από τις Άγριες Μέλισσες, με τη δικαιολογία πως η σειρά που σκηνοθετεί ο πατέρας του προβάλλεται αργά. Ο 12χρονος μαθητής της Α’ γυμνασίου, Ηρακλής Χαρίτος, δηλώνει πως βαριέται στο σπίτι, του λείπουν οι φίλοι του και θα ήθελε τον μπαμπά του στο σπίτι για να έχει περισσότερες επιλογές.

Δεν έχει ιδέα αν φοβάται τον κορωνοϊό, προτιμά τους πανικόβλητους από τους απαθείς και θεωρεί την ουρά στα σούπερ μάρκετ μικρότερη από την αντίστοιχη των παραμονών του δημοψηφίσματος το ’15. Ο Χρήστος Χωμενίδης συνομιλεί στο τηλέφωνο με τον Λευτέρη Χαρίτο για την καραντίνα και ευελπιστεί να ολοκληρώσει ξανά, έπειτα από 25 χρόνια, την Άννα Καρένινα. Βρίσκεται στην σελίδα 150…

Θα λιώσει στο Netflix, θα διαβάσει τα βιβλία που είχε παραμελήσει εδώ και καιρό, θα συγυρίσει το σπίτι και μόλις τελειώσει από όλα θα…κάνει ευθανασία. Η Ελένη Σταμίρη των Άγριων Μελισσών a.k.a Μαρία Κίτσου, συνομιλεί για δέκα λεπτά στο τηλέφωνο με τον Λευτέρη Χαρίτο και ζητάει να πάρουμε στα σοβαρά το προληπτικό μέτρο της καραντίνας «για να αποφύγουμε τα χειρότερα».