ATHENS VOICE Podcast

Έναρξη σχολικής χρονιάς, προσαρμογή, ενημερώσεις, προγραμματισμός της ύλης, σχολικές γιορτές και εκδηλώσεις, πλάνα για όλα όσα πρέπει να γίνουν μέχρι το τέλος της χρονιάς… Ουφ! Ένας διαρκής αγώνας δρόμου. Σε αυτό το επεισόδιο, οι «Μαμάδες με Ρούμι» στρέφουν το βλέμμα στους εκπαιδευτικούς. Τι σημαίνει, όμως, «η πλευρά των εκπαιδευτικών»; Είναι το σχολείο και η οικογένεια δύο διαφορετικά ...στρατόπεδα; Πού τελειώνει το εύλογο ενδιαφέρον του γονέα και πού αρχίζει η παρέμβαση; Και πώς μπορούμε να συνδεόμαστε με τη σχολική καθημερινότητα χωρίς να εμπλεκόμαστε σε κάθε λεπτομέρεια της; Με καλεσμένο τον εκπαιδευτικό και συγγραφέα Μάριο Μάζαρη, aka Schoolmarius, μιλάμε για τη ζωή μέσα και έξω από την τάξη, τις απαιτήσεις των γονιών, τις δυσκολίες των παιδιών και όσα χρειάζονται οι εκπαιδευτικοί για να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους με φροντίδα και έμπνευση. Γιατί γονείς και εκπαιδευτικοί μπορεί να στέκονται σε διαφορετικές θέσεις, αλλά χρειάζεται να παραμένουν στην ίδια πλευρά: εκείνη του παιδιού.

Είναι ίσως από τους πιο πολυμεταφρασμένους Έλληνες συγγραφείς στο εξωτερικό, έχει κερδίσει σημαντικά διεθνή βραβεία και ήρθε στο Writers Voice για να μιλήσει για τη δουλειά του, τη ζωή του, τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο και τη σχέση του με τις λέξεις. Ο Δημήτρης Σωτάκης είναι καλεσμένος του Στέφανου Δάνδολου στο νέο επεισόδιο της νέας σειράς vidcast της Athens Voice. Πώς γράφει; Τι τον ιντριγκάρει στις παράξενες ιστορίες; Γιατί επιστρατεύει το παράλογο προκειμένου να αποτυπώσει τα αστικά τοπία του σήμερα; Πώς νιώθει που τον διαβάζουν αναγνώστες από διαφορετικές κοινωνίες και διαφορετικές κουλτούρες; Τι θυμάται από το pop συγκρότημα που σχημάτισε πριν από χρόνια με τον συγγραφέα Θανάση Χειμωνά; Τι του είπαν οι δικοί του άνθρωποι του για το καινούργιο μυθιστόρημα που μόλις ολοκλήρωσε και θα κυκλοφορήσει την άνοιξη; Και ποιο είναι το αγαπημένο του top 5 από τα βιβλία που ο ίδιος έχει γράψει; Ο Δημήτρης απάντησε σε όλα! Δείτε δύο συγγραφείς να τα λένε μεταξύ τους και απολαύστε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Δημήτρη Σωτάκη.

Η Κίρκη μεταμόρφωνε τους άντρες σε ζώα. Ο Μέρλιν συμβούλευε βασιλιάδες. Εκείνη έμεινε στη φαντασία μας ως επικίνδυνη μάγισσα. Εκείνος ως σοφός μάγος. Πώς αποκτά φύλο ο φόβος; Πότε η γυναικεία γνώση συνδέθηκε με την απειλή και η ανυπακοή με το κακό; Και πώς φτάσαμε σε μια εποχή όπου χιλιάδες άνθρωποι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, καταδικάστηκαν για μαγεία; Στο νέο επεισόδιο των «Αληθειών» ακολουθούμε τη διαδρομή από τις μάγισσες της αρχαιότητας έως τις ευρωπαϊκές πυρές, αναζητώντας τη σχέση ανάμεσα στην πατριαρχία, τη σεξουαλικότητα, την εξουσία και τους συλλογικούς μας φόβους. Μιλάμε για τις γυναίκες που κατηγορήθηκαν, για εκείνες που συμμετείχαν στις κατηγορίες και για τους μηχανισμούς που μετατρέπουν έναν άνθρωπο σε αποδιοπομπαίο τράγο.Και επιστρέφουμε στο σήμερα, εκεί όπου η γυναικεία αυτονομία εξακολουθεί κάποιες φορές να αντιμετωπίζεται ως πρόκληση. Άραγε σταματήσαμε να κυνηγάμε μάγισσες ή απλώς αλλάξαμε τον τρόπο που τις ονομάζουμε;

Μια ερώτηση εκπαιδευτικού γίνεται η αφορμή να ανακαλύψουμε πώς εξελίσσεται το παιδικό σχέδιο και τι πραγματικά χρειάζονται τα παιδιά αυτής της ηλικίας. Πόσο σημαντικά είναι το ελεύθερο παιχνίδι, οι φιλίες, οι καθημερινές εμπειρίες και ο χρόνος με τους φροντιστές τους; Τι μπορεί να προσφέρει ένα εργαστήριο τέχνης και πότε αξίζει να το επιλέξουμε; Σε αυτό το επεισόδιο συζητάμε πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε τη σχεδιαστική ανάπτυξη των παιδιών, δίνοντας χώρο στην εξερεύνηση, στη δημιουργικότητα και στη χαρά της κοινής εμπειρίας.

Στο 9ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για το Cosy Crime: από τα βιβλία στην τηλεόραση. Γιατί αγαπάμε να βλέπουμε εγκλήματα σε γραφικά εγγλέζικα χωριουδάκια, και όχι μόνο; Και ποιες είναι οι καλύτερες σειρές που προβάλλονται σήμερα; Το «Murder before Evensong»; Το «Marlow Murder Club»; Το «Ludwig»; Το « Bookish»; Ή το «Only Murders in the Building»; #ερωτηματικά. Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Αυτά. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Εννέα ημέρες πριν από τον θάνατό του, ο Νίκος Καζαντζάκης μαθαίνει ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στον Αλμπέρ Καμύ. Αντί να εκφράσει την απογοήτευσή του, ζητά από τη γυναίκα του, Ελένη, να τον βοηθήσει να στείλει ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα. Μια μικρή ιστορία που λέει πολλά για έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα. Από το Ηράκλειο της οθωμανικής Κρήτης μέχρι το Παρίσι, τη Μόσχα και τη νότια Γαλλία, ο Καζαντζάκης έζησε αναζητώντας απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Νίτσε, ο Βούδας, ο Χριστός, ο Λένιν, ο Βενιζέλος, αλλά και ένας απλός εργάτης από τη Μάνη, ο Γιώργης Ζορμπάς, υπήρξαν πρόσωπα και ιδέες που επηρέασαν καθοριστικά τη σκέψη και το έργο του. Η σχέση του με την πίστη, οι πολιτικές του αναζητήσεις, τα ταξίδια, οι γυναίκες της ζωής του, η περιπέτεια του «Τελευταίου Πειρασμού», οι αντιδράσεις της Εκκλησίας και η διεθνής αναγνώριση συνθέτουν την ιστορία ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να συμβιβαστεί με τις βεβαιότητες της εποχής του. Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Βιογραφίες», η Επιστήμη Μπινάζη αφηγείται τη ζωή του Νίκου Καζαντζάκη μέσα από τρεις πράξεις: τον φόβο, την ελπίδα και την ελευθερία. Μια διαδρομή που μας βοηθά να καταλάβουμε πώς ο Καζαντζάκης έφτασε να διατυπώσει την προσωπική του φιλοσοφία με τις οκτώ λέξεις που ζήτησε να χαραχτούν στον τάφο του: «Δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβούμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος». Συντελεστές Κείμενο - Αφήγηση: Επιστήμη Μπινάζη Sound design, ηχοληψία: Γιώργος Παΐδης Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Η Μάικα Κουκουτσόβα, μια νεαρή γυναίκα από τη Σλοβακία, γνώρισε τον Άντριου Μπους στην Αγγλία και οι δυο τους διατήρησαν σχέση για περίπου δυόμισι χρόνια. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η σχέση τους χαρακτηριζόταν από έντονη ζήλια και συγκρούσεις. Όταν ο επιχειρηματίας αποφάσισε να χωρίσουν, εκείνη δυσκολεύτηκε να αποδεχτεί το τέλος. Ο Μπους προχώρησε στη ζωή του και απέκτησε νέα σύντροφο, τη Μαρία Κοροτάεβα. Τον Απρίλιο του 2014, η Κουκουτσόβα επέστρεψε στην Ισπανία και μπήκε στην πολυτελή κατοικία του πρώην συντρόφου της, χρησιμοποιώντας κλειδιά που είχε κρατήσει. Στις 4 Απριλίου, ο Μπους επέστρεψε στο σπίτι μαζί με τη νέα του σύντροφο και βρήκε εκεί την πρώην αγαπημένη του. Της ζήτησε να φύγει, όμως η κατάσταση εξελίχθηκε τραγικά. Λίγο αργότερα, ακούστηκαν τρεις πυροβολισμοί. Ο Άντριου Μπους βρέθηκε νεκρός, έχοντας δεχθεί τρεις σφαίρες. Η Κουκουτσόβα εγκατέλειψε την έπαυλη με το αυτοκίνητό του. Τρεις ημέρες αργότερα, παραδόθηκε στις αρχές της Σλοβακίας και στη συνέχεια εκδόθηκε στην Ισπανία. Κατά τη διάρκεια της δίκης, το 2016, παραδέχθηκε ότι πυροβόλησε τον Μπους, υποστηρίζοντας ότι είχε προηγηθεί βίαιος καβγάς και ότι ενήργησε σε συνθήκες αυτοάμυνας. Το δικαστήριο, ωστόσο, την έκρινε ένοχη για τη δολοφονία του και της επέβαλε αρχικά ποινή δεκαπέντε ετών κάθειρξης, η οποία μειώθηκε κατόπιν έφεσης στα δεκατρία χρόνια. Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound Design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Οι νέοι δεν ξέρουν να ζούνε – ή μήπως ξέρουν μια χαρά, όπως ξέραμε κι εμείς στην ηλικία τους, όπως ξέρουν όλοι οι νέοι, σε όλες τις γενιές; Οι εξεγέρσεις των μαθητών στη Γαλλία μάς θυμίζουν ότι οι επαναστάσεις ξεκινάνε από τους (πολύ) νέους, έτσι όπως ξεκινάνε και οι αλλαγές στις κοινωνίες που έχουνε μπατάρει διεθνώς. Κι αν δεν αντιδράσει έντονα, ζωηρά και επαναστατικά ένας πιτσιρικάς, στην αρχή ή στο τέλος της εφηβείας του, βλέποντας το μέλλον να ανοίγεται μπροστά του χωρίς προοπτικές, δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα και το μέλλον θα συνεχίσει να είναι μαύρο κι άραχλο. Το να τα βάζουμε με τους νέους είναι κακό σημάδι – σημαίνει ότι ξεχνάμε τι κάναμε, πιστεύαμε και λέγαμε κι εμείς όταν ήμασταν τσικό (πουμ ας μη το συζητάμε, ήμασταν τρις χειρότερες!) Συντελεστές: Sound design, ηχοληψία: Γιώργος Παΐδης Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τα συναισθήματά μας είναι η ενέργειά μας και ειδικά όταν είναι δυσάρεστα, είναι σαν καμπανάκια που σας ειδοποιούν ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι οι αξίες σας προδίδονται, ότι ο εαυτός σας διαμαρτύρεται γιατί πιέζεται, στριμώχνεται, ακόμα και απειλείται. Και αυτά τα συναισθήματα δεν πρέπει να τα μοιράζεστε με ανθρώπους που μπορεί να σας βλάψουν. Αν νιώθετε απόγνωση ή απελπισία: Αν βρίσκεστε σε μεγάλη ανάγκη για μια δουλειά, για χρήματα, για ένα σύντροφο, ένα φίλο… Βιώνετε έλλειψη και απώλεια, ακόμα και αδικία, όμως αυτό το συναίσθημα της απελπισίας σε συνδυασμό με την ανάγκη σας μπορεί να γίνει αντικείμενο μεγάλης εκμετάλλευσης αν το εκφράσετε στους λάθος ανθρώπους. Γι’ αυτό σφίξτε τα δόντια και απομακρυνθείτε κρατώντας ψυχραιμία. Και αφεθείτε στο συναίσθημά σας όταν είστε μόνοι, ή εκφράστε το μόνο σε πολύ δικούς σας ανθρώπους. Αν νιώθετε ανασφάλεια ή αμφιβολία για τις ικανότητές σας: Για παράδειγμα, είστε σε μια καινούργια δουλειά, ή είστε στη φάση που θέλετε να ζητήσετε ραντεβού από μια κοπέλα που σας αρέσει και αισθάνεστε ότι μπορεί να μην τα καταφέρετε ή να απορριφθείτε. Μην εκδηλώσετε αυτά τα συναισθήματα σε ανθρώπους που μπορεί αύριο να σας βάλουν παγίδες ή τρικλοποδιές. Κρατήστε τα για τον εαυτό σας και διαχειριστείτε τα μέσα από τον εσωτερικό σας διάλογο. Σκεφθείτε εμπειρίες σας που νιώθατε το ίδιο ανασφαλείς αλλά τελικά τα καταφέρατε και πάρτε δύναμη από αυτές. Αν νιώθετε αδικία γιατί κάποιος σας πρόσβαλε ή σας φέρθηκε υποτιμητικά: Προτιμήστε την σιωπή, μην το πάρετε προσωπικά, και κυρίως μην προσπαθήσετε να δικαιολογηθείτε και να προβάλετε επιχειρήματα για να δείξετε το δίκιο σας. Γιατί με αυτόν τον τρόπο δείχνετε χαμηλή αυτοεκτίμηση και εξάρτηση από την γνώμη των άλλων. Μην εκδηλώσετε τον φόβο σας αν περνάτε μια μεγάλη κρίση: Ειδικά στην δουλειά ή στα οικονομικά σας, το να εκδηλώσετε τον φόβο σας ή τον πανικό σας, θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Είναι πολύ καλύτερο να μείνετε μόνοι, ή να μιλήσετε μόνο με ανθρώπους που εμπιστεύεστε απόλυτα, να βάλετε κάτω τα νέα δεδομένα και να κρατήσετε ψυχραιμία, ώστε να μπείτε σε αναζήτηση επόμενων κινήσεων και λύσεων. Αν νιώθετε ενοχή για κάποιο λάθος που έχετε κάνει: Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο: ποιοι είναι πραγματικά οι άνθρωποι στους οποίους χρειάζεται να παραδεχτείτε το λάθος σας και να ζητήσετε συγγνώμη; Περιοριστείτε μόνο σε αυτούς και αποφύγετε να συζητήσετε το βάρος των ενοχών σας με άσχετους, που δεν χρειάζεται να μοιραστείτε, και πιθανά να σας κουτσομπολέψουν ή να σας εκμεταλλευτούν αργότερα. Αν αισθάνεστε μοναξιά και έλλειψη φίλων και δικών σας ανθρώπων: Είναι μια πολύ συνηθισμένη κατάσταση που εύκολα μπορεί να γίνει παγίδα. Γιατί στην προσπάθειά σας να αντιμετωπίσετε την μοναξιά, μπορεί να έρθετε κοντά με ακατάλληλους για σας ανθρώπους που μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα χειριστικοί απέναντί σας γιατί εκμεταλλεύονται την ανάγκη σας για παρέα και συντροφιά.

Πώς γίνεται το μυαλό μας να ταξιδεύει ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο μέλλον, ενώ εμείς προσπαθούμε να παραμείνουμε στο παρόν; Γιατί ακόμη και ο ελεύθερος χρόνος καταλήγει συχνά να γίνεται μία ακόμη δραστηριότητα στο πρόγραμμα; Και πώς μπορεί μια απλή βόλτα γύρω από το τετράγωνο, πριν επιστρέψουμε στο σπίτι, να μας βοηθήσει να αφήσουμε πίσω τα «βαρίδια» της ημέρας; Με καλεσμένο τον Κωνσταντίνο Χαραντινιώτη, Mindset Mentor & Coach, συγγραφέα και ομιλητή, μιλάμε για την παρουσία, την οικογενειακή βιασύνη και τους μικρούς, ρεαλιστικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να πατάμε pause και να επιστρέφουμε στη στιγμή — χωρίς να μετατρέψουμε ακόμη και την παύση σε μία επιπλέον υποχρέωση.

Η Αφροδίτη γεννήθηκε από τα αποκομμένα γεννητικά όργανα του Ουρανού. Η Εύα δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ. Η Αθηνά αναδύθηκε από το κεφάλι του Δία, αφού εκείνος είχε καταπιεί την έγκυο Μήτιδα. Τρεις μυθολογικές και θρησκευτικές αφηγήσεις που συναντιούνται σε ένα παράδοξο: η δημιουργία της γυναίκας περνά μέσα από το ανδρικό σώμα. Τι συμβαίνει όταν η δύναμη της γέννησης μεταφέρεται συμβολικά από τη μήτρα στον άνδρα; Ποια σχέση μπορεί να έχει αυτή η αντιστροφή με τον φθόνο, την εξάρτηση, την ανάγκη ελέγχου και την πατριαρχική εξουσία; Με αφετηρία την έννοια του φθόνου της μήτρας της Karen Horney και τη σκέψη της Julia Kristeva για τη μητρική λειτουργία, εξερευνούμε τις ασυνείδητες φαντασιώσεις που περιβάλλουν τη δημιουργία, τη σεξουαλική διαφορά και τη γυναικεία αναπαραγωγική δύναμη. Μια διαφορετική ανάγνωση των μύθων που διαμόρφωσαν τον πολιτισμό μας και των αντιλήψεων για τη γυναίκα που εξακολουθούν να μας συνοδεύουν.

Στο 222ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Αναγνωρίστε τα σημάδια», συζητάμε για εκείνες τις μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά των ανθρώπων μιας επιχείρησης που μπορεί να δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη κι όταν οι αριθμοί και τα αποτελέσματα φαίνονται θετικά. Από την απουσία eye contact στα meetings και την ασυνήθιστη σιωπή των πιο «θορυβωδών» εργαζομένων, μέχρι τα αιχμηρά αστεία, την αποφυγή ανάληψης ευθύνης και τις συζητήσεις που συνεχίζονται στους διαδρόμους μετά τις συσκέψεις, βλέπουμε ποια σημάδια αξίζει να προσέξει ένας επιχειρηματίας ή manager. Εξετάζουμε ακόμη τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την υπερβολική συμφωνία, τις ξαφνικές απουσίες, την αποστασιοποίηση παλαιότερων στελεχών, την εξαφάνιση προσωπικών αντικειμένων από τα γραφεία και την αντικατάσταση της άμεσης επικοινωνίας από emails και κοινοποιήσεις. Γιατί πολλές φορές τα προβλήματα σε μια επιχείρηση δεν εμφανίζονται ξαφνικά. Προειδοποιούν μέσα από μικρές αλλαγές στην καθημερινότητα και στις συμπεριφορές των ανθρώπων της. Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσετε εγκαίρως τα σημάδια, πριν το «καζάνι» αρχίσει πραγματικά να βράζει.

Πρεμιέρα στο Writers Voice κάνει ο σημαντικός συγγραφέας, τιμημένος μεταξύ άλλων με Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, Ηλίας Μαγκλίνης. Μας μιλάει για το υπό έκδοση, καινούργιο βιβλίο του «Δεν βλέπω όνειρα συνήθως» (εκδόσεις Μεταίχμιο), το οποίο ξεδιπλώνει την αληθινή περιπέτεια του γιατρού Χάρη Πέρεζ που, αφού επιβίωσε στην κόλαση του Άουσβιτς, κλήθηκε να πολεμήσει στον Ελληνικό Εμφύλιο. Τι έρχεται να ζωντανέψει η άγνωστη αυτή πτυχή της ελληνικής Ιστορίας; Πώς έφτασε στα χέρια του η συνταρακτική αλληλογραφία του πρωταγωνιστή του; Τι σημαίνει μνήμη στους καιρούς της λήθης; Στη συζήτησή του με τον Στέφανο Δάνδολο, αποκαλύπτει επίσης: Πώς γράφει; Ποια είναι η καθημερινότητά του όταν χτίζει ένα μυθιστόρημα; Σε τι ελπίζει; Είμαστε εθισμένοι στις ιστορίες; Είναι το παρελθόν ένας τρόπος να κατανοήσουμε το σήμερα; Τα βραβεία και η αποδοχή ενδυναμώνουν την αυτοπεποίθηση του συγγραφέα ή το σαράκι της αμφιβολίας παραμένει αμετάβλητο μπροστά σε κάθε νέα σελίδα; Επιπλέον, η εκπομπή τού επιφυλάσσει και μια έκπληξη: ένα σημείωμα για τον 16χρονο Ηλία Μαγκλίνη. Ένα ταξίδι στα χρόνια του '80, τότε που ήταν μαθητής του Δευτέρου Λυκείου Βούλας. Δείτε πώς συζητούν δύο συγγραφείς μεταξύ τους. Απολαύστε ένα vidcast γεμάτο βιβλία και ιδέες μέσα από τα μάτια του Ηλία Μαγκλίνη.

«Άντε να ζωγραφίσεις!» Μια φράση που πολλοί ενήλικες λέμε στα παιδιά με την καλύτερη πρόθεση. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η ζωγραφική γίνεται εντολή; Πόσο χώρο αφήνουμε στο παιδί να αποφασίσει πότε, τι και πώς θα ζωγραφίσει; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε πώς οι καθημερινές παρεμβάσεις των ενηλίκων μπορούν να επηρεάσουν τη σχέση του παιδιού με το σχέδιο. Μέσα από γνώριμα παραδείγματα, εξερευνούμε τρόπους να ενθαρρύνουμε τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία και την ελευθερία της έκφρασης.

Στο 8ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για το μυθιστόρημα της Alice Feeney, «Όμορφη ασχήμια» (μετάφραση Νέλλα Γιατράκου, Εκδόσεις Bell), για τη σειρά «Furious» στο Disney+ και για τα (παλαιότερα, και όχι μόνο) φιλμ γυναικείας εκδίκησης. Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Όταν σας προσβάλουν ή σας φέρονται άδικα, είναι πολύ φυσιολογικό να θυμώσετε, να χάσετε την ψυχραιμία σας και να απαντήσετε με τρόπους επιθετικούς. Όμως, έτσι πέφτετε στην παγίδα του θυμού και χάνετε το δίκιο σας. Θα περιγράψω δέκα τέτοιες καταστάσεις και πώς να απαντήσετε έξυπνα και αποτελεσματικά. Όταν ο προϊστάμενος σας έχει αναθέσει μια δουλειά και αντί να σας αφήσει να την κάνετε, σας ελέγχει συνεχώς: Αντί να θυμώσετε, να νιώσετε προσβεβλημένοι και να πείτε «Γιατί δεν με εμπιστεύεσαι;», αναπτύξτε ενσυναίσθηση, αντιληφθείτε πως πρόκειται για δική του ανασφάλεια, και πείτε του με σιγουριά «Θα σε ενημερώσω όταν ολοκληρώσω». Όταν παρουσιάζετε τις απόψεις σας σε μια επαγγελματική συνάντηση και ο άλλος μιλάει πάνω σας: Αντί να διαμαρτυρηθείτε λέγοντας «Σταμάτα να με διακόπτεις» πείτε «Θα ήθελα να ολοκληρώσω προτού μιλήσεις». Αν κάποιος κάνει χοντρό χιούμορ σε βάρος σας: Μην εκνευριστείτε λέγοντας «Αυτό ήταν τεράστια χοντράδα και καθόλου αστείο», προτιμήστε να πείτε «Ας κρατήσουμε το χιούμορ σε κάποιο επίπεδο». Όταν σας ζητούν να πάρετε μια σημαντική απόφαση γρήγορα: Αντί να αντιδράσετε με «Σταμάτα να με πιέζεις», μείνετε ψύχραιμοι και πείτε «θα ήθελα λίγο χρόνο να το σκεφτώ». Αν κάποιος συνεχίζει να σας στέλνει μηνύματα ενώ έχετε πει ότι έχετε δουλειά, αποφύγετε να διαμαρτυρηθείτε λέγοντας «Σταμάτα να μ’ ενοχλείς» και γράψτε του «Θα σου απαντήσω μόλις μπορέσω», και απομακρύνετε το κινητό σας στο αθόρυβο. Όταν σας συγκρίνουν με κάποιον άλλον: Αποφύγετε το «Μα δεν προσπαθώ να μοιάσω σ’ αυτόν που μου περιγράφεις». Εδώ, πολύ πιο έξυπνο είναι να πείτε «Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο, δρόμο και ρυθμό» βάζοντας έτσι τον άλλον στη θέση του! Αν κάποιος καταπατά και αγνοεί τα όρια και τα θέλω σας επανειλημμένα: Είναι πολύ λογικό να εκνευριστείτε, αλλά εγώ σας προτείνω αντί για το θυμωμένο «Δεν με ακούς ποτέ», να δηλώσετε ήρεμα με σιγουριά «Έχω απόλυτη ανάγκη να σέβεσαι τα όριά μου» Όταν σας κατηγορούν για κάτι που δεν ευθύνεστε: Αντί να μπείτε στο τριπάκι να προσπαθήσετε να αποδείξετε ότι δεν φταίτε, πάρτε μια βαθιά αναπνοή, μετρήστε ως το 5 και πείτε «Θέλεις να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να δούμε όλες τις πλευρές;» Αν κάποιος αμφισβητεί μόνιμα τις αποφάσεις σας: Στη ζωή θα υπάρχουν άνθρωποι, πιθανά κοντινοί που θα προσπαθούν να σας κρατήσουν πίσω. Αντί να τους πείτε «Γιατί με αμφισβητείς και με απορρίπτεις;» πείτε «Είμαι απόλυτα σίγουρος για τις αποφάσεις μου» Όταν σας ζητάνε συνεχώς χάρες και θελήματα, ενώ εκείνοι δεν σας βοηθούν ποτέ, μην πείτε «Μα τι νομίζεις ότι είμαι; Δούλος ή βοηθός σου;» και προτιμήστε να απαντήσετε λέγοντας «Σήμερα δεν θα μπορέσω, αν όμως με ειδοποιήσεις έγκαιρα, και το επιτρέπει το πρόγραμμά μου, θα το κάνω με πολλή χαρά», κι έτσι τους βάζετε έξυπνα στη θέση τους.

Σε αυτό το επεισόδιο, με καλεσμένη τη μουσειολόγο και σύμβουλο μουσείων Βασιλική Μαρκάκη, μιλάμε για το slow looking: την πρακτική της αργής και προσεκτικής παρατήρησης μέσα σε μουσεία και εκθεσιακούς χώρους. Συζητάμε για τα μουσεία όχι μόνο ως χώρους γνώσης, αλλά και ως προορισμούς εμπειρίας, συνάντησης και παύσης. Για την επαφή με την τέχνη, την αυτοφροντίδα και όλα όσα μπορούν να ανακαλύψουν παιδιά και ενήλικες, όταν σταματούν να προσπαθούν να τα δουν όλα και επιλέγουν να κοιτάξουν κάτι πραγματικά.

Γιατί ένας άνθρωπος παραμένει σε μια σχέση που τον πληγώνει; Γιατί επιστρέφει εκεί όπου έχει φοβηθεί; Και πώς γίνεται να αναζητά την αγάπη και την ανακούφιση στον ίδιο άνθρωπο που του προκαλεί πόνο; Μια σκοτεινή ιστορία για μια γυναίκα και ένα τέρας γίνεται η αφετηρία για να εξερευνήσουμε τις αθέατες ρίζες των κακοποιητικών σχέσεων. Επιστρέφουμε στις πρώτες εμπειρίες προσκόλλησης, στους μηχανισμούς επιβίωσης της παιδικής ηλικίας, στην τραυματική σύνδεση και στην ενοχή που μετατρέπει τη φροντίδα του άλλου σε προσωπική υποχρέωση. Μέσα από μια ψυχοδυναμική και αναπτυξιακή προσέγγιση, αναζητούμε τι συμβαίνει όταν η αγάπη συγχέεται με την αγωνία, η υπομονή με την αυτοθυσία και η ελπίδα για αλλαγή γίνεται ένας ακόμη λόγος παραμονής. Γιατί μερικές φορές ο δυσκολότερος αποχωρισμός δεν είναι από τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας, αλλά από εκείνον που περιμέναμε ότι κάποτε θα γίνει. Ένα επεισόδιο για όσα μάθαμε να αντέχουμε, για όσα δεν μας αναλογούν να θεραπεύσουμε και για τη στιγμή που η προστασία του εαυτού γίνεται σημαντικότερη από την προσπάθεια να σώσουμε κάποιον άλλον. Η ευθύνη της κακοποίησης ανήκει πάντοτε σε εκείνον που την ασκεί.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί σε κάποιες παιδικές ζωγραφιές τα χέρια ξεκινούν σχεδόν από το κεφάλι ή μοιάζουν να μην χωρούν στο σώμα; Τι συμβαίνει όταν τα μακριά μαλλιά καταλαμβάνουν τον χώρο όπου θα έπρεπε να βρίσκονται τα χέρια; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε πώς τα παιδιά οργανώνουν την ανθρώπινη φιγούρα, γιατί επιλέγουν απρόσμενες αναλογίες και πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε να εξελίξουν τις σχεδιαστικές τους δεξιότητες. Μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούμε τις ζωγραφιές τους!

Στο 7ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για την τηλεόραση, τις νέες σειρές, τα παλιά σίριαλ, και γιατί άραγε γυρνάμε ολοένα σε κάποια από τα παλιά. Λέμε αρκετά περισσότερα, μεταξύ άλλων, για το «Hart to Hart» (1979-1984) και για το «Millennium» (1996-1999). Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Στις 7 Ιουλίου 1996, ο 54χρονος μηχανολόγος και επιχειρηματίας Απόστολος Κοσμάς σκότωσε τον 27χρονο γιο του, Βαγγέλη, ο οποίος έπασχε από βαριά σχιζοφρένεια. Σύμφωνα με την απολογία του, η οικογένεια ζούσε επί χρόνια σε συνθήκες έντονης ψυχολογικής πίεσης, καθώς η κατάσταση της υγείας του νεαρού επιδεινωνόταν, ενώ υπήρχαν επεισόδια επιθετικότητας και δυσκολίες στη θεραπευτική του αντιμετώπιση. Ο πατέρας δυσκολευόταν να αποδεχθεί τον εγκλεισμό του γιου του σε ψυχιατρικές δομές, τις οποίες περιέγραφε ως απάνθρωπες. Μετά τη δολοφονία, ο Κοσμάς επιχείρησε να εξαφανίσει τα ίχνη του εγκλήματος, αλλά συνελήφθη. Κατά τη δίκη, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1997, χαρακτήρισε την πράξη του αποτέλεσμα απόγνωσης και υποστήριξε ότι ήθελε να αποτρέψει την καταστροφή της οικογένειάς του. Η σύζυγος και οι δύο άλλοι γιοι του στάθηκαν στο πλευρό του, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν επί χρόνια. Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound Design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Εντυπωσιακό, μυθικό κτίριο που δεσπόζει στην ανατολική πλευρά της Καβάλας, το «Ιμαρέτ», από κτίριο-φάντασμα που ήταν πριν είκοσι δύο χρόνια, έχει μετατραπεί σε ζωντανό, λειτουργικό ιστορικό μνημείο – για την ακρίβεια είναι σήμερα κάτι πολύ περισσότερο από ξενοδοχείο πολυτελείας, μια κι αποτελεί από μόνο του έναν ολόκληρο, μαγικό κόσμο. Χτισμένο το 1813 από τον Μεχμέτ Αλή, σαν δώρο στην γενέτειρά του, περιλάμβανε δύο «μεντρεσέδες» (δημοτικά σχολεία), δύο ιεροδιδασκαλεία, ένα μαγειρείο σούπας που αργότερα λειτούργησε σαν πτωχοκομείο, εξήντα δωμάτια για μαθητές, μαζί με κήπους, πηγές, λιμνούλες, χαμάμ, και μια βιβλιοθήκη με 2.600 πολύτιμους τόμους. Ολόκληρο το συγκρότημα, που απλώνεται σε 4.200 τετραγωνικά, ήταν παρατημένο για δεκαετίες, ακόμα και όταν αναγνωρίστηκε ως Αιγυπτιακό «βακούφιο» το 1954. Έγινε ένα προσωπικό όραμα για την Άννα Τζούμα Μισσιριάν, τη γυναίκα που «υιοθέτησε» το «Ιμαρέτ» το 2001. Με πάθος, πείσμα και επιμονή, η Άννα κατάφερε να αναστηλώσει το συγκρότημα ακολουθώντας πιστά τις ιστορικές του περιγραφές, κρατώντας όλα τα στοιχεία της ύστερης οθωμανικής αρχιτεκτονικής που το κάνουν μοναδικό μνημείο. Οι κήποι είναι γεμάτοι πορτοκαλιές και μανταρινιές, όπως στην αρχική του μορφή, οι πέτρινες κρήνες στολίζουν τις υπέροχες, μοσχομυριστές αυλές, οι αψίδες και οι τρούλοι σε ταξιδεύουν σε περασμένους αιώνες. Από το 2004 το «Ιμαρέτ» λειτουργεί σαν κάτι πολύ παραπάνω από ξενοδοχείο πολυτελείας –θεωρείται ένα από τα καλύτερα και πιο ιδιαίτερα της Ευρώπης– ενώ συμπεριλαμβάνει ένα σπουδαίο ερευνητικό κέντρο (το MOHA Research Center) «το οποίο προάγει την διαπολιτισμική κατανόηση και επικοινωνία μέσα από την έρευνα του Ισλάμ και τους πολιτισμούς της ευρύτερης Μεσογείου». Το «Ιμαρέτ», μοναδικό σήμα-κατατεθέν της Καβάλας, διάσημο πια σε όλο τον κόσμο, ανοίγει τις πύλες του στην ATHENS VOICE μέσα από την ξενάγηση της Άννας Τζούμα Μισσιριάν.

Στο πλαίσιο της ανάγκης για σύνδεση και αποδοχή, οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να είναι ελκυστικοί και συμπαθείς στους άλλους, να είναι γοητευτικοί και επιθυμητοί στις παρέες. Και σ’ αυτή την προσπάθεια, υπάρχουν κάποιες συμπεριφορές που φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα και θα μοιραστώ έξι από αυτές. Μην ασχολείστε με το κινητό σας όταν είστε με παρέα: Επειδή το κινητό έχει γίνει για πολλούς ανθρώπους εθιστικό, πιθανά να παρασύρεστε ακόμα κι όταν είστε με κόσμο. Όμως, η εικόνα σας εκείνη τη στιγμή περνάει στο μήνυμα στους άλλους πως δεν είναι σημαντικοί για σας, και τις περισσότερες φορές αυτό δεν ισχύει, απλά σας καταδυναστεύει η ανάγκη να μπείτε στο κινητό σας, συνήθως για χαζούς ή ασήμαντους λόγους! Αν είστε γυναίκα, μην το παρακάνετε με το μακιγιάζ: Ειδικά τις πρωινές ώρες, αποφύγετε το βαρύ makeup, γιατί σας στερεί την φυσικότητα και συνήθως, σας προσθέτει χρόνια… και κάποιες φορές η υπερβολή μπορεί και να σας παραμορφώνει! Αποφύγετε να ανεβάζετε συνεχώς στα social media: Εντάξει, η παρουσία στα δίκτυα είναι σήμερα κάτι φυσιολογικό, όμως στην υπερβολή της κάνει τους άλλους να νιώθουν πως δεν είναι τόσο σημαντική, και παράλληλα, χάνετε και την ουσία της πραγματικής στιγμής! Μην διακόπτετε τους άλλους όταν μιλάνε: Γίνεστε ιδιαίτερα αντιπαθείς όταν δεν αφήνετε τους άλλους να μιλήσουν, όταν τους διακόπτετε εισπράττουν απόρριψη, ενώ εσείς το μόνο που θέλετε είναι να πάρετε χώρο να πείτε αυτά που θέλετε και να φανείτε! Όμως, αυτή η συμπεριφορά δείχνει έλλειψη σεβασμού και αγένεια, ακόμα κι αν εσείς πιστεύετε πως έτσι θα ακουστείτε και θα δείξετε δυναμισμό και έντονη προσωπικότητα! Μην μιλάτε απότομα ή με αγένεια και υπεροψία στους σερβιτόρους, και γενικότερα στους ανθρώπους που σας εξυπηρετούν: Για παράδειγμα στον πορτιέρη, ή στην κοπέλα στη ρεσεψιόν, στο παιδί που σας φέρνει τα ποτά, ή σ’ εκείνον που έρχεται να πάρει μια παραγγελία. Μιλήστε με ευγένεια, σεβασμό, στον πληθυντικό, συνειδητοποιώντας ότι είναι εργαζόμενοι και βρίσκονται εκεί για να σας κάνουν να περάσετε καλά… Δεν είναι ούτε δούλοι, ούτε «κατώτεροι» και η στάση σας απέναντί τους δείχνει το δικό σας επίπεδο, την δική σας ανατροφή. Και όταν είστε ευγενικοί, ειδικά σε αυτούς τους ανθρώπους, γίνεστε ιδιαίτερα γοητευτικοί και ελκυστικοί στους άλλους! Αποφύγετε την «ανάκριση» ακόμα κι αν κάποιος σας ενδιαφέρει πολύ: Ερωτήσεις του τύπου «Πόσων χρονών είσαι;» ή «Είσαι παντρεμένος;» ή «τι δουλειά κάνεις;» καλό είναι να αποφεύγονται στην αρχή μιας γνωριμίας, ακόμα κι αν «καίγεστε» να μάθετε: είναι αδιάκριτες και σας χαρακτηρίζουν αρνητικά, γι’ αυτό αφήστε χώρο και χρόνο στον άλλον να μοιραστεί ότι θέλει και να σας ανοιχθεί εφόσον θέλει.

Πού τελειώνουν τα όρια του φυσικού κόσμου και αρχίζει η σφαίρα των «ανθρώπινων ζητημάτων»; Πώς αλλάζουν άποψη οι πολιτικοί μας αντίπαλοι; Πώς μπορούμε να συνεννοηθούμε με ανθρώπους που δεν ξεκινούν καν από κοινές μ’ εμάς βασικές παραδοχές για την πραγματικότητα; Ο Αλέξης Παπάζογλου, φιλόσοφος, αρχισυντάκτης του μπλογκ του LSE για τη Βρετανική πολιτική και host του podcast The Philosopher and the News, έρχεται στο στούντιο για να μας θυμίσει, μεταξύ άλλων, ότι ζούμε ήδη σε φιλελεύθερες κοινωνίες που τη διαφωνία και τη συνύπαρξη, και πόσο επικίνδυνο είναι να αφήσουμε πίσω αυτήν την παράδοση ανοχής για καινούργια σχήματα επιβολής του «καλού». Σε έναν κόσμο που ζει ένα «τέλος εποχής» — είτε αυτό είναι το τέλος των κοινών αληθειών, το τέλος της φιλελεύθερης δημοκρατίας, το τέλος της εργασίας ως βασικού άξονα τη ανθρώπινης ζωής, το τέλος του ανθρωποκεντρισμού απέναντι στη φύση — συζητάμε για τη θέση του ανθρώπου στη νέα ιεραρχία που δημιουργείται από τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα ΤΝ και για το κατά πόσο η φιλοσοφία μπορεί να κάνει επάνοδο ως μεθοδολογικό εργαλείο σκέψης γύρω από όλα αυτά τα καυτά ζητήματα της εποχής μας. Συντελεστές: Κάμερα-Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα | Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Μπορεί μια κατσίκα να γίνει κριτήριο για να επιλέξει το παιδί μας σχολείο; Πόσο πολύ πρέπει να θέλουμε κάτι για να το ορίσουμε ως όριο; Τι είναι αυτό που κάνει ένα όριο αδιαπραγμάτευτο; Και πώς ξεχωρίζουμε τις αποφάσεις που ανήκουν στους ενήλικες από άλλες επιλογές τύπου «μπρόκολο ή πίτσα»; Στο νέο επεισόδιο του Μαμάδες με Ρούμι, με καλεσμένη την ψυχολόγο & ψυχοθεραπεύτρια Ζηνοβία Βασιλειάδη συζητάμε για τα όρια, την ασφάλεια, τη ματαίωση και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να ακούμε το παιδί και στο να του παραχωρούμε αποφάσεις που δεν είναι ακόμη έτοιμο να αναλάβει.

Για αιώνες αποφασίζαμε τι είναι φυσιολογικό, χωρίς να ακούμε εκείνους που χαρακτηρίζαμε μη φυσιολογικούς. Φέτος, η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας μάς καλεί να αλλάξουμε αυτή τη σχέση Η επίσημη καμπάνια για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας 2026, στις 10 Οκτωβρίου, έχει τίτλο: «Lived Experiences Heard: Real Voices, Real Change» («Όταν οι βιωμένες εμπειρίες ακούγονται: Αληθινές φωνές, πραγματική αλλαγή»). Το θέμα έχει ανακοινωθεί από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψυχικής Υγείας (WFMH) και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO). Η φετινή καμπάνια υπογραμμίζει ότι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει ψυχικές δυσκολίες πρέπει να συμμετέχουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των υπηρεσιών, των πολιτικών και των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή τους. Δεν αρκεί να ακούμε τις ιστορίες τους. Χρειάζεται να αναγνωρίζουμε τη γνώση που προκύπτει από την εμπειρία τους. Από την ιστορία της γυναικείας «υστερίας» και την εποχή που η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν ψυχική διαταραχή, μέχρι τον στιγματισμό των μειονοτήτων, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και την εξουσία των διαγνώσεων, αναζητούμε τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες που διαμόρφωσαν όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα. Πόσοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αμφισβητήσουν τον εαυτό τους επειδή η κοινωνία αμφισβήτησε πρώτα την ύπαρξή τους; Ένα επεισόδιο για την επιστήμη που εξελίσσεται, τις προκαταλήψεις που επιβιώνουν και την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία με γνώση, σεβασμό και ουσιαστική κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας. Γιατί δεν είναι κάθε διαφορά διαταραχή. Και δεν είναι κάθε κοινωνική κανονικότητα συνώνυμο της ψυχικής υγείας.

Στο 221ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Εσωτερική επικοινωνία επιχείρησης. Μήπως την παραμελείτε;», συζητάμε γιατί η επικοινωνία μιας επιχείρησης δεν αφορά μόνο όσα λέει στους πελάτες της, αλλά ξεκινά από τους ίδιους τους ανθρώπους της. Από ένα email της διοίκησης και μια ανακοίνωση στο Intranet, μέχρι τα εταιρικά newsletters και την ενημέρωση μέσω των προϊσταμένων, βλέπουμε γιατί η απλή μετάδοση μιας πληροφορίας δεν σημαίνει απαραίτητα και πραγματική επικοινωνία. Ανακαλύπτουμε πώς η σωστή εσωτερική επικοινωνία συνδέεται με το employee engagement, γιατί η «ξύλινη γλώσσα» απομακρύνει αντί να φέρνει τους εργαζομένους πιο κοντά στην επιχείρηση και πώς το storytelling μπορεί να κάνει τα εταιρικά μηνύματα περισσότερο ανθρώπινα και ουσιαστικά. Παράλληλα, βλέπουμε γιατί η επικοινωνία πρέπει να είναι αμφίδρομη, δίνοντας στους εργαζομένους τη δυνατότητα να εκφράζονται, να προτείνουν και να γνωρίζουν ότι κάποιος πραγματικά τους ακούει. Γιατί, τελικά, καλή εσωτερική επικοινωνία δεν σημαίνει περισσότερες ανακοινώσεις, emails και newsletters, αλλά ανθρώπους που γνωρίζουν τι συμβαίνει στην επιχείρησή τους, καταλαβαίνουν προς τα πού πηγαίνει και αισθάνονται ότι έχουν φωνή μέσα σε αυτή.

Όταν ένα παιδί επιλέγει να μας δείξει μια ζωγραφιά, σημαίνει ότι θέλει να τη δουν και όλοι οι υπόλοιποι; Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τη στιγμή που η ζωγραφιά φεύγει από τα χέρια του παιδιού και εμείς αποφασίζουμε τι θα συμβεί μετά. Θα τη δείξουμε, θα τη στείλουμε ή θα τη δημοσιεύσουμε; Τι αλλάζει όταν, πριν το κάνουμε, ρωτήσουμε το παιδί αν θέλει να τη μοιραστούμε και σεβαστούμε πραγματικά την απάντησή του; Ένα επεισόδιο για την αυτονομία, τη συναίνεση και το sharenting και για το πώς μια μικρή ερώτηση μπορεί να δείξει στο παιδί ότι η φωνή του μετράει.

Στο 6ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για τα εξής βιβλία: Χένρι Μέιχιου, «Το Λονδίνο των φτωχών» (μετάφραση Δημήτρης Καρακίτσος, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια), Claire Keegan, «Μικρά πράγματα σαν κι αυτά» (μετάφραση Μαρτίνα Ασκητοπούλου, Εκδόσεις Μεταίχμιο), και Stephanie Land, «Οικιακή βοηθός» (μετάφραση Βάσια Τζανακάρη, Εκδόσεις Κλειδάριθμος). Επίσης, δίνουμε τα προγνωστικά μας για το Νόμπελ Λογοτεχνίας! Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Στη σημερινή εποχή που όλα μπορούν εύκολα να γίνουν δημόσια, υπάρχει μια διαφορετική μορφή δύναμης: να γνωρίζετε τι αξίζει να μοιραστείτε και με ποιον. Η ωριμότητα φαίνεται και από αυτά που επιλέγετε να πείτε στους άλλους και από αυτά που επιλέγετε να προστατεύσετε. Και σήμερα θα μοιραστώ επτά πράγματα που σας προτείνω να κρατάτε για τον εαυτό σας και να μην λέτε στους άλλους. 1. Τα οικογενειακά σας: Οι προσωπικές δυσκολίες της οικογένειάς σας χρειάζονται διακριτικότητα. Δεν είναι κάθε άνθρωπος κατάλληλος να ακούσει, να κατανοήσει ή να σεβαστεί αυτά που περνάτε. Και ίσως να γυρίσει και σε βάρος σας κάποια στιγμή. Γι’ αυτό προστατέψτε τους ανθρώπους σας, και αυτή η στάση δείχνει τον δικό σας καλό χαρακτήρα. 2. Τους μεγαλύτερους φόβους σας: Οι φόβοι σας είναι ένα ευαίσθητο κομμάτι του εαυτού σας, πολλές φορές ανομολόγητο ακόμα και στον εσωτερικό σας διάλογο. Προσέξτε πολύ πού θα εκφράσετε αυτά που φοβάστε και μοιραστείτε τους φόβους σας μόνο με ανθρώπους που έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη σας και μπορούν να σας στηρίξουν. 3. Τη στρατηγική σας για την επιτυχία πριν την πραγματοποιήσετε: Δεν χρειάζεται όλοι να ξέρουν τα επόμενα βήματά σας, αυτά που σχεδιάζετε να κάνετε. Κάποιες ιδέες χρειάζονται χρόνο, συγκέντρωση και δράση. Και είναι καλύτερα να κρατήσετε τα πλάνα σας για τον εαυτό σας μέχρι να τα υλοποιήσετε, και τότε θα μιλήσουν τα αποτελέσματα! 4. Τα μυστικά που σας εμπιστεύονται οι φίλοι σας: Όταν κάποιος σας εμπιστεύεται κάτι προσωπικό, σας ανοίγει την καρδιά του, και σας δίνει ένα κομμάτι της ζωής του. Πιθανά θέλει την άποψή και την στήριξή σας, και σίγουρα βασίζεται στην εμπιστοσύνη μεταξύ σας, γιατί πιστεύει ότι θα προστατέψετε αυτά που σας αποκαλύπτει. 5. Πόσα χρήματα έχετε, τι επενδύσεις κάνετε: Τα οικονομικά σας είναι προσωπική σας υπόθεση. Και δεν χρειάζεται να μιλάτε για το πόσα κερδίζετε, κατ’ αρχήν είναι άκομψο και σίγουρα δεν αποδεικνύετε την αξία σας μέσα από τον χρηματικό σας πλούτο. Οι δικοί σας άνθρωποι και φίλοι σας εκτιμούν γι’ αυτό που είστε κι όχι γι’ αυτά που έχετε. 6. Τα μυστικά της σχέσης σας: Η προσωπική σας σχέση χρειάζεται χώρο, σεβασμό και ιδιωτικότητα. Μην βάζετε κάθε διαφωνία ή προσωπική στιγμή να γίνεται θέμα συζήτησης με τρίτους, και κυρίως μην μιλάτε αρνητικά και επικριτικά για τον σύντροφό σας σε τρίτους, όσα παράπονα κι αν έχετε. Η σχέση ενός ζευγαριού αφορά μόνο το ζευγάρι, και η αγάπη προστατεύεται όταν δεν εκτίθεται παντού. 7. Τις προσωπικές σας απόψεις σε ανθρώπους που δεν εμπιστεύεστε, ή δεν γνωρίζετε τόσο καλά: Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι για να ακούσουν αυτά που εσείς έχετε σαν αξίες, νοοτροπία, τρόπο σκέψης. Επίσης, αποφεύγετε να μιλάτε για τρίτους όταν δεν είναι παρόντες, και η δική μου φιλική συμβουλή είναι ούτε και να ακούτε απόψεις των άλλων για ανθρώπους που δεν είναι παρόντες. Είναι άδικο και για εκείνους και για εσάς.

Τι είναι αυτό που κάνει ένα ταξίδι πραγματικά φανταστικό; Και τι έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία; Ο προορισμός ή η διαδρομή; Πώς μπορεί ένα ταξίδι να γίνει αφορμή για να μιλήσουμε στα παιδιά για τη θέση μας στον κόσμο και για όσα μας ενώνουν με τους γύρω μας; Και τι παίρνουμε μαζί μας επιστρέφοντας; Στο νέο επεισόδιο του «Μαμάδες με Ρούμι», με καλεσμένη την πολυταξιδεμένη —με κάθε έννοια— Μελίνα Ηλιοπούλου, μιλάμε για πραγματικά και φανταστικά ταξίδια. Για διαδρομές που μπορεί να ξεκινήσουν από ένα βιβλίο ή μια βόλτα στη γειτονιά και να φτάσουν μέχρι το Congo Village της Τανζανίας. Για την εκπαίδευση, το μοίρασμα και την απόφαση να κοιτάξουμε τον κόσμο με περισσότερη περιέργεια — και, για λίγο, μέσα από τα μάτια των άλλων.

Σήμερα μιλάμε για τον αποδιοπομπαίο τράγο: από τις γυναίκες που στοχοποιήθηκαν στο American Plan μέχρι τον στιγματισμό των ομοφυλόφιλων ανθρώπων και των μειονοτήτων. Πώς ένα κατηγορώ γίνεται ταυτότητα; Τι αφήνει μέσα μας η διαρκής ενοχοποίηση; Και πώς αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε τη δική μας ευθύνη από όσα μας έχουν φορτώσει οι άλλοι;

Στο 220ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Πώς η ιδέα σας θα γίνει προϊόν στο ράφι», συζητάμε τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσει μια επιχειρηματική ιδέα μέχρι να μετατραπεί σε ένα πραγματικό προϊόν που μπορεί να βρει τη θέση του στην αγορά, σε φυσικό ή ηλεκτρονικό ράφι. Από το πρώτο reality check της ιδέας και την κατανόηση του προβλήματος που λύνει, μέχρι τη δημιουργία ενός ελάχιστου βιώσιμου προϊόντος (MVP), βλέπουμε γιατί η αναζήτηση του «τέλειου» μπορεί να καθυστερήσει ή ακόμη και να εμποδίσει ένα λανσάρισμα. Ανακαλύπτουμε γιατί το brand χρειάζεται μια ξεκάθαρη υπόσχεση και όχι απλώς ένα ωραίο logo, πώς επιλέγουμε τα κατάλληλα κανάλια πώλησης και γιατί προμήθειες, αποθήκη, συσκευασία, μεταφορές και ποιοτικός έλεγχος είναι εξίσου σημαντικά με το μάρκετινγκ. Και, κυρίως, βλέπουμε γιατί η εμφάνιση του προϊόντος στο ράφι δεν είναι το τέλος της διαδρομής αλλά η αρχή: η αγορά και οι πελάτες αλλάζουν και μαζί τους πρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς και το προϊόν. Γιατί, τελικά, δεν αρκεί να έχετε μια καλή ιδέα. Πρέπει να τη δοκιμάσετε, να την εξελίξετε, να την τοποθετήσετε σωστά στην αγορά και να είστε έτοιμοι να την αλλάξετε όταν η ίδια η αγορά σάς δείξει ότι χρειάζεται.

Τι συμβαίνει στη ζωγραφιά ενός παιδιού όταν γύρω του αλλάζουν το φως, τα χρώματα, τα δέντρα και οι καθημερινές εικόνες; Και γιατί δύο παιδιά που περπατούν στον ίδιο δρόμο μπορεί να ζωγραφίσουν εντελώς διαφορετικά πράγματα; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε πώς όσα τα παιδιά παρατηρούν, θυμούνται και επιλέγουν από το περιβάλλον τους μπορούν να βρουν θέση στο χαρτί. Μιλάμε για τα χρώματα, τις προσωπικές τους επιλογές και όσα μπορεί να μας αποκαλύψει μια ζωγραφιά για τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο. Και δοκιμάζουμε μια απλή φθινοπωρινή δραστηριότητα που ξεκινά με μια βόλτα και καταλήγει σε μια ζωγραφιά.

Στο 5ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για τις δυστοπίες της εικοτολογικής λογοτεχνίας, με άξονες το τελευταίο μυθιστόρημα του Ίαν ΜακΓιούαν, «Τι μπορούμε να γνωρίζουμε» (μετάφραση Κατερίνα Σχινά, Εκδόσεις Πατάκη) και τον «Σταθμό Έντεκα» της Emily St. John Mandel, αλλά και στα άλλα δυστοπικά βιβλία της (μετάφραση Βάσια Τζανακάρη, Εκδόσεις Ίκαρος). Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών! Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Η οικονομική επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από το πόσα χρήματα κερδίζετε. Εξαρτάται κυρίως από τον τρόπο που σκέφτεστε, τις επιλογές που κάνετε καθημερινά και το πού αποφασίζετε να επενδύσετε χρήματα, χρόνο και ενέργεια. Πολλοί πιστεύουν ότι η οικονομική ανάπτυξη έρχεται μόνο όταν αυξηθεί το εισόδημά τους. Όμως η μεγαλύτερη αλλαγή ξεκινά από κάτι διαφορετικό: από το να αλλάξετε κάποιες συνήθειες που σας κρατούν πίσω και να υιοθετήσετε μια πιο στρατηγική προσέγγιση. 1. Μην ξοδεύετε χρήματα σε προϊόντα και υπηρεσίες μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσετε τους άλλους: Η ανάγκη για επίδειξη είναι παγίδα που περιορίζει την οικονομική σας ελευθερία. Όμως η πραγματική αξία δεν βρίσκεται σε αυτά που επιδεικνύετε αλλά σε αυτά που χτίζετε. γνώσεις, εμπειρίες, ανάπτυξη και επιλογές που θα σας αποδώσουν μεγαλύτερη αξία στο μέλλον. 2. Μην αναβάλετε τις οικονομικές σας αποφάσεις: Μια επένδυση, ένα πρότζεκτ που θα σας αποφέρει κέρδη, ακόμα και μια δεύτερη, συμπληρωματική απασχόληση. Πολλές φορές η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι μια λάθος απόφαση, αλλά μια απόφαση που δεν πήρατε. Μια επένδυση που αφήσατε για αργότερα, μια επιχειρηματική ιδέα που δεν τολμήσατε, μια νέα πηγή εισοδήματος που δεν εξετάσατε ποτέ, μπορεί να είναι ευκαιρίες που πέρασαν χωρίς να αξιοποιηθούν. Οι άνθρωποι που προχωρούν μπροστά δεν περιμένουν πάντα την τέλεια στιγμή. Ενημερώνονται, σχεδιάζουν και προχωράνε σε δράση. 3. Φροντίστε να μην στηρίζεστε μόνο σε μια πηγή εσόδων: Η οικονομική ασφάλεια μεγαλώνει όταν δεν εξαρτάστε αποκλειστικά από μία μόνο πηγή εισοδήματος. Όπως λέει και η γνωστή παροιμία: «Μην βάζετε όλα τα αυγά σας σε ένα καλάθι». Μια συμπληρωματική δραστηριότητα, μια νέα δεξιότητα, μια επιπλέον επαγγελματική δραστηριότητα μπορεί να αποφέρει μεγαλύτερη ανεξαρτησία στο μέλλον. Η οικονομική ανθεκτικότητα χτίζεται όταν έχετε περισσότερες από μία δυνατότητες να προχωρήσετε. 4. Σταματήστε να δίνετε χρόνο και ενέργεια σε ασχολίες ή δραστηριότητες που δεν σας αναπτύσσουν, δεν σας εξελίσσουν, δεν σας ανταμείβουν: Ο χρόνος είναι ένα από τα πιο πολύτιμα κεφάλαια που διαθέτετε. Κάθε ημέρα επενδύετε ώρες σε ανθρώπους, συνήθειες και δραστηριότητες. Το ερώτημα είναι: αυτή η επένδυση σας επιστρέφει κάτι ουσιαστικό; Αξιολογήστε πού πηγαίνει η ενέργειά σας; Γιατί κάθε «ναι» σε κάτι που δεν σας προσφέρει αξία, είναι ένα πιθανό «όχι» σε κάτι που θα μπορούσε να σας ανταμείβει! 5. Εκμεταλλευθείτε τις ευκαιρίες που σας παρουσιάζονται ξεπερνώντας τον φόβο του ρίσκου: Πολλές ευκαιρίες χάνονται όχι επειδή δεν υπήρχαν, αλλά επειδή ο φόβος είναι μεγαλύτερος από την πίστη στις δυνατότητές σας. Γι’ αυτό, αν χρειαστεί πάρτε το ρίσκο που δεν σημαίνει να κάνετε απερίσκεπτες κινήσεις. Και θυμηθείτε πως πολλές φορές η μεγαλύτερη ευκαιρία είναι εκείνη που δεν τολμήσατε ποτέ να κυνηγήσετε!

Αυτά που μοιραζόμαστε μεταξύ μας οι μαμάδες και γενικότερα οι γονείς-χρήσιμες συμβουλές, πρακτικές οδηγίες και μικρές αλήθειες- είναι συχνά όσα μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα. Το podcast «Μαμάδες με Ρούμι» επιβεβαιώνει ότι μπορεί να μοιάζουμε με σούπερ ήρωες, αλλά πού και πού οι υπερδυνάμεις μας χρειάζονται λίγη τόνωση! Ένα γλυκό με μια δόση ρούμι, ένα ωραίο βιβλίο, μια ταινία, μια παράσταση ή, έστω, ένα γλυκόλογο και μια καλή ιδέα. Κάθε Παρασκευή θα το προσπαθούμε παρέα! Να κάνουμε τη γονεικότητα λίγο πιο εύκολη-και σίγουρα λιγότερο μοναχική. Υποδεχόμαστε και αποχαιρετάμε τον Σεπτέμβριο σαν να είναι Πρωτοχρονιά! Σαν έναν μήνα ανανέωσης και νέων ξεκινημάτων, αλλά και σαν οδοστρωτήρα που σχεδόν πέρασε από πάνω μας! Η Παναγιώτα Στρίκου στο πρώτο επεισόδιο μάς (ξανά)συστήνεται και μοιράζεται σκέψεις για τη γονεϊκότητα, την καθημερινότητα, την καθαριότητα (!) και όλα όσα μπορούν να χωρέσουν σε μια πρώτη προσπάθεια να πιάσουμε το νήμα από κάπου.

«Για να τη σκοτώσει, θα ήταν τρελός». Πόσα προσπερνάμε όταν η εξήγηση ενός εγκλήματος σταματά σε αυτή τη φράση; Στο σημερινό επεισόδιο του podcast «Αλήθειες», η Σουζάνα Παπαφάγου, κλινική και αναπτυξιακή ψυχολόγος, εξετάζει τη διαφορά ανάμεσα στην ψυχική ασθένεια, την ανθρωποκτονία και τη γυναικοκτονία. Μιλά για τον καταναγκαστικό έλεγχο, την κτητικότητα που παρουσιάζεται ως αγάπη και τις συνθήκες που κάνουν μια γυναίκα να φοβάται να χωρίσει. Ένα επεισόδιο για το στίγμα της ψυχικής ασθένειας, την αναγνώριση της βίας και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να φύγει από μια σχέση με ασφάλεια.

Σε αυτό το νέο podcast (No 219) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Επιχειρηματίες. Δεν είναι όπως παλιά», συζητάμε πώς και γιατί αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται, αποφασίζουν και διοικούν οι σύγχρονοι επιχειρηματίες σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Από την ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων και την αποστασιοποίηση από επιχειρηματικές ιδέες που δεν αποδίδουν, μέχρι τον διαφορετικό ορισμό της επιτυχίας και τη νέα σχέση μεταξύ επιχείρησης και προσωπικής ζωής, βλέπουμε πώς το επιχειρείν προσαρμόζεται σε μια αγορά που κινείται πολύ γρηγορότερα. Ανακαλύπτουμε γιατί ο ίδιος ο επιχειρηματίας αποτελεί πλέον μέρος του brand, πώς η υπερπληροφόρηση έχει αντικαταστήσει την έλλειψη πληροφόρησης ως βασική πρόκληση και γιατί ο σύγχρονος επιχειρηματίας δεν χρειάζεται να γνωρίζει και να ελέγχει τα πάντα, αλλά να μπορεί να συγκεντρώνει τους κατάλληλους ανθρώπους, να συνθέτει διαφορετικές απόψεις και να παίρνει αποφάσεις. Γιατί, τελικά, οι σημερινοί επιχειρηματίες δεν είναι καλύτεροι ή χειρότεροι από τους προηγούμενους. Είναι διαφορετικοί, επειδή επιχειρούν σε μια διαφορετική εποχή, διατηρώντας όμως κάτι κοινό με κάθε γενιά επιχειρηματιών: το πάθος για το επιχειρείν.

Γιατί ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει μια ζωγραφιά μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ μια άλλη να μη θέλει ούτε να την αγγίξουμε; Σε αυτό το επεισόδιο παρατηρούμε πέντε συμπεριφορές που δείχνουν ότι ένα παιδί έχει δημιουργήσει μια ιδιαίτερη σχέση με το έργο του: τον χρόνο που του αφιερώνει, την ιστορία που χτίζει, τους χαρακτήρες που δημιουργεί, τις επιλογές των χρωμάτων και την ανάγκη να το προστατεύσει ή να το κρατήσει. Και ανακαλύπτουμε πώς μπορούμε να σταθούμε δίπλα στην παιδική ζωγραφιά χωρίς βιαστικές ερμηνείες, αφήνοντας χώρο στη σημαντικότερη πηγή για το νόημά της, το ίδιο το παιδί.

Στο 4ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για μπόλικα βιβλία — τα εξής: Ζακλίν Χαρπμάν, «Εγώ που δεν γνώρισα τους άντρες» (μετάφραση Μυρσίνη Γκανά, Εκδόσεις Αίολος), Kerstin Holzer, «Ο Τόμας Μαν σε διακοπές» (μετάφραση Έμη Βαϊκούση, Εκδόσεις Μεταίχμιο), Andrea Bajani, «Η επέτειος» (μετάφραση Δήμητρα Δότση, Εκδόσεις Ίκαρος), Πετρ Σεστάκ, «Burnout» (μετάφραση Λουτσίε Κούλιγκοβα, Εκδόσεις Βακχικόν), καθώς και για τις εκδοτικές σειρές ΤΑ ΜΙΚΡΑ (Μεταίχμιο) και ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ (Στερέωμα). Εννοείται πως συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Τέλος, η Μιρέλλα Μπατζιανιά, υπεύθυνη περιεχομένου της βιβλιογραφικής βάσης τού ΟΣΔΕΛ, μας μιλά για το BookPoint! Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Η 20χρονη Καρολάιν Κράουτς βρέθηκε δολοφονημένη από τον σύζυγό της, Μπάμπη Αναγνωστόπουλο, στο σπίτι τους στα Γλυκά Νερά, τον Μάιο του 2021. Αρχικά, ο Αναγνωστόπουλος σκηνοθέτησε μια υποτιθέμενη ληστεία, υποστηρίζοντας ότι ένοπλοι εισέβαλαν στο σπίτι, σκότωσαν τον σκύλο της οικογένειας και δολοφόνησαν την Καρολάιν, ενώ ο ίδιος βρέθηκε δεμένος και φιμωμένος. Ωστόσο, τα ευρήματα της έρευνας αποκάλυψαν σταδιακά σημαντικές αντιφάσεις στην ιστορία του. Τα ψηφιακά στοιχεία, η κάμερα ασφαλείας, το βιομετρικό ρολόι της Καρολάιν και τα δεδομένα από το κινητό του Αναγνωστόπουλου ανέτρεψαν το αρχικό σενάριο και οδήγησαν στην ομολογία του. Ο Αναγνωστόπουλος καταδικάστηκε πρωτόδικα και σε δεύτερο βαθμό σε ισόβια κάθειρξη, καθώς και σε πρόσθετες ποινές για τη θανάτωση του σκύλου και την παραπλάνηση των αρχών. Η υπόθεση προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον και έγινε σύμβολο της έμφυλης βίας και της γυναικοκτονίας στην Ελλάδα. Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound Design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις είναι κάτι φυσικό μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Και συνήθως δεν ξεκινούν πάντα από τα μεγάλα πράγματα, αλλά γεννιούνται από μικρές στιγμές που μένουν άλυτες: μια κουβέντα που παρεξηγήθηκε, μια ανάγκη που δεν εκφράστηκε, μια προσδοκία που δεν συναντήθηκε, ένα συναίσθημα που κρατήθηκε μέσα σας για πολύ καιρό. Και το πραγματικό ερώτημα είναι: όταν ανεβαίνει η ένταση, ποια στάση κρατάτε; Γι’ αυτό θα μοιραστώ πέντε συναισθηματικά ευφυείς τρόπους για να διαχειρίζεστε τις διαφωνίες, τις συγκρούσεις και τους καυγάδες με τους ανθρώπους σας. 1. Μην αντιδράσετε αμέσως: δώστε χώρο ανάμεσα στο συναίσθημα και στην απάντηση: Όταν νιώσετε ότι κάποιος σας προσβάλλει, ο εγκέφαλός μπαίνει σε κατάσταση άμυνας. Θέλετε να απαντήσετε, να δείξετε το δίκιο σας, να κερδίσετε τη συζήτηση. Όμως, η πρώτη παρόρμηση δεν είναι πάντα η καλύτερη αντίδραση. Πάρτε χρόνο, βαθιές αναπνοές και αναρωτηθείτε: «Τι θέλω πραγματικά να πετύχω; Να έχω δίκιο ή να βελτιώσω τη σχέση;» 2. Ακούστε ενεργητικά, για να καταλάβετε: Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στις συγκρούσεις είναι όταν δε ακούτε προσεκτικά τον άλλον γιατί σκεφτόσαστε μόνο τι θα απαντήσετε. Αντίθετα, συναισθηματική ευφυία θα δείξετε όταν: «Τι σε έκανε να νοιώσεις έτσι;» ή «Από που έβγαλες αυτό το συμπέρασμα;». Γιατί πίσω από ένα ξέσπασμα συνήθως υπάρχει ένα ανέκφραστο συναίσθημα: απογοήτευση, φόβος, ανασφάλεια, απόρριψη. Και για να επικοινωνήσετε αποτελεσματικά, είναι απαραίτητο να καταλάβετε τον άλλον. 3. Μιλήστε για το πρόβλημα, και αποφύγετε τους χαρακτηρισμούς. Έχει τεράστια διαφορά να πείτε «Δεν με σέβεσαι» ή «Είσαι απορριπτικός» από το να πείτε «όταν συμβαίνει αυτό, εγώ νιώθω ότι δεν λαμβάνονται υπ’ όψη οι δικές μου ανάγκες». Η συναισθηματική ευφυία σας οδηγεί να αποφύγετε τις γενικεύσεις, τις ταμπέλες, και τους επιθετικούς χαρακτηρισμούς. 4. Αναγνωρίστε το δικό σας μερίδιο ευθύνης: σ’ ένα καυγά, ή μια διαφωνία, ποτέ δεν είναι κάποιος μόνος του. Κι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα είναι να δείτε αντικειμενικά την δική σας πλευρά και να αναλάβετε τα δικά σας λάθη. Δείχνει ιδιαίτερη συναισθηματική ευφυία να πείτε «Ίσως ο τρόπος που σου μίλησα να σε πλήγωσε» ή «Καταλαβαίνω πως κι εγώ ανέβασα την ένταση». Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάρετε πάνω σας όλο το βάρος του καυγά, αλλά ότι αναγνωρίζετε την δική σας συμμετοχή. Μην ξεχνάτε πως η ανάληψη ευθύνης δεν μειώνει την δύναμή σας, αντίθετα, την ενισχύει! 5. Μην ψάχνετε νικητές και ηττημένους, ψάξτε για λύσεις: αν θέλετε να έχετε υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, αποφύγετε τη μάχη και το δίκιο και φέρτε μειώστε την μεταξύ σας απόσταση με περισσότερη κατανόηση. Με ψύχραιμο και θετικό τόνο πείτε: «Τι μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά από εδώ και πέρα;». Οι συγκρούσεις δεν καταστρέφουν τις σχέσεις: αντίθετα, μπορεί να είναι ευκαιρίες να έρθετε πιο κοντά.

Γιατί μπορεί να πονάμε τόσο όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος που δεν γνωρίσαμε ποτέ; Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, οι «Αλήθειες» ανοίγουν τη νέα σεζόν μιλώντας για εκείνους τους παράξενους δεσμούς που δημιουργούμε με ανθρώπους που δεν συναντήσαμε ποτέ, αλλά υπήρξαν μέσα στη ζωή μας. Μέσα από ένα τραγούδι, μια ταινία, μια φωνή, μια ολόκληρη εποχή. Τι ακριβώς πενθούμε όταν φεύγουν; Τον άνθρωπο, αυτό που συμβόλιζε ή ένα κομμάτι της δικής μας ιστορίας; Γιατί ένας ξένος θάνατος μπορεί να ξυπνήσει παλιές απώλειες, τον φόβο για τους ανθρώπους που αγαπάμε, την αίσθηση αδικίας και τη δύσκολη συνειδητοποίηση ότι τίποτα δεν είναι απολύτως προστατευμένο; Γιατί μερικές φορές, όταν κλαίμε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίσαμε, δεν κλαίμε μόνο εκείνον. Κλαίμε μια εποχή, έναν δικό μας άνθρωπο, μια παλιότερη εκδοχή του εαυτού μας — και τον χρόνο που πέρασε.

Στο 218ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Όταν ο συγκεντρωτισμός καταστρέφει την επιχείρηση», συζητάμε πώς η ανάγκη του επιχειρηματία να ελέγχει τα πάντα μπορεί σταδιακά να μετατραπεί σε ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ανάπτυξη της ίδιας του της εταιρείας. Από τον ιδρυτή που εξακολουθεί να εγκρίνει κάθε μικρή δαπάνη και διαδικασία, μέχρι τα στελέχη που έχουν μάθει να περιμένουν το «άστο να το δει ο μεγάλος», βλέπουμε πώς ο συγκεντρωτισμός καθυστερεί τις αποφάσεις, περιορίζει τις πρωτοβουλίες και δημιουργεί έναν οργανισμό που λειτουργεί με τον ρυθμό ενός ανθρώπου αντί με τον ρυθμό της αγοράς. Ανακαλύπτουμε γιατί το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στις οικογενειακές επιχειρήσεις, πώς επηρεάζει τη δεύτερη γενιά και τα στελέχη και, κυρίως, τι πρέπει να αλλάξει όταν μια επιχείρηση περνά από τις 300.000 στα 3 ή στα 30 εκατομμύρια ευρώ τζίρο. Γιατί, τελικά, πραγματική διοίκηση δεν σημαίνει να παίρνει ο επιχειρηματίας όλες τις σωστές αποφάσεις μόνος του, αλλά να δημιουργεί ανθρώπους, διαδικασίες και μια κουλτούρα που επιτρέπουν στην επιχείρηση να λειτουργεί και να αναπτύσσεται χωρίς τα πάντα να περνούν από εκείνον.